Loreva
Loreva

Utwór 3 z 7

I

Niegdyś dom mój ochoczy

Niegdyś dom mój ochoczy i świat za dąbrową 
Porzuciłem, by dachu nie mieć ponad głową, 
I siebie porzuciłem gdzieś na skraju lasu 
Bez pomocy, bez żalu, bez śpiewu, bez czasu 
I biegłem tam, gdzie burza, mrok i zawierucha, 
By serce niepokoić i narazić ducha — 
Tak się chciałem utrudzić i krwią własną zbroczyć, 
Żeby istnieć wbrew sobie i ból swój przekroczyć. 
I minęło lat wiele — i po latach wielu — 
Marnotrawiąc dróg tysiąc — dotarłem do celu 
I pieśniami nade mną rozbrzmiały niebiosy, 
Powiększyły się kwiaty, zolbrzymiały rosy — 
I zgaduję, że z płaczem, po własnym pogrzebie, 
W opuszczoną bezdomność powracam do siebie. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Niegdyś dom mój ochoczy · Okładka na podstawie: Forms in White, Gray and Yellow: Snow Tracks / 20100210.7D.03193.P1.L1 / SML, See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Niegdyś dom mój ochoczy · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna-i-niegdys-dom-moj-ochoczy/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis