Loreva
Loreva

Rozdział 2 z 10

Śpiew II

Może przeminą gody1 ludzkie, 
gody burzom płomieni podobne, 
ale to, co w nich ptakiem zostało, 
pozostało i będzie wołać 
jak na drzewie, jak w gałęziach twoich, 
które z kory zielonej obedrze 
człek lub wiatr żelaznym obojem2, 
albo nawet mijając je zetrze 
jakieś z lodu błękitne powietrze, 
ale to, co w nim ptakiem zostało, 
to jest dusza nad prochu ciało.  
  1. gody (daw.) — święto. [przypis edytorski] ↩
  2. obój — instrument dęty drewniany. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Wesele poety · Okładka na podstawie: Hans Olofsson, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Wesele poety · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-wesele-poety/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis