Loreva
Loreva

Utwór 82 z 165

Dziecię i konwalia

«Moja ty konwalijko, kochany kwiateczku! 
Wyglądasz z za liści, jak gdyby z domeczku, 
I na świat wyzierasz, a ziemia wesoło, 
Przyjemnym widokiem otacza cię wkoło. 
Ty rośniesz, domeczek opuszczasz zielony, 
I wonność na wszystkie rozsypujesz strony; — 
Tak mówił chłopczyna do kwiatka ślicznego. 
Tyś u mnie najmilszy z ogródka całego; 
Ja pracę, troskliwość poświęcę ci moję, 
Oczyszczę, napoję.» 
«Dzięki ci chłopczyku — kwiatek odpowiedział, 
Trzeba jednak, żebyś wiedział, 
Że nie z twojej łaski, dziecię! 
Moja wonność, moje życie. 
O! i mój wzrost nie od ciebie; 
Mamy razem Ojca w niebie. 
On nam dał wszystko, on nam dał życie, 
Jego chwalmy lube dziecię!»  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Stanisław Jachowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Dziecię i konwalia · Okładka na podstawie: Lily of the Valley, Mike Sutton@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Dziecię i konwalia · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziecie-i-konwalia/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis