Loreva
Loreva

Rozdział 5 z 14

V

Z głębin przestworu, z ciemnych chmur, 
nad wilgotnymi łany, 
Jak srebrny opar wstaje duch 
z promieniem wokół głowy 
Rośnie w mych oczach, niebios tór 
rozjaśnia mgłą owiany, 
Strząsa ostatni śniegu puch 
z swej sukni lazurowej. 
Uderza w róg swój: szumi bór 
i szumią rzek bałwany, 
Ziemia wytęża wszystek słuch 
i rychło na dąbrowy, 
Na senne niwy wiedzie chór 
swych dzieci rozśpiewany, 
Błogosławiących twórczy ruch, 
okrytych w liść majowy. 
I moja dusza chłonie wraz 
ten hymn, budzący zioła, 
Rwie się do wonnych światła fal, 
lecz widzi po niewoli1, 
Że się w liść świeży, jak ten las, 
naodziać2 już nie zdoła. 
Mrok ją ogarnia, mrok i żal: 
skarży się swojej doli: 
I duch, co życia przywiódł czas, 
gasi swój blask u czoła 
I razem z nią w bezmierną dal 
szumi pieśń melancholii. 
  1. po niewoli — mimo woli, nie chcąc tego. [przypis edytorski] ↩
  2. naodziać (neologizm) — przyodziać, ubrać. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kasprowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

W ciemności schodzi moja dusza · Okładka na podstawie: Catherine Singleton@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

W ciemności schodzi moja dusza · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-ciemnosci-schodzi-moja-dusza/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis