Rozdział 12 z 76

12

Już to zamkowi lękać się potrzeba,
Gdy ją zesłało, ciężkiej kary nieba.
Dziwna istota! co z pewnego czasu1
Ciągle przebiega miasto z końca w koniec
Z hukiem2 wędrowca, gdy błądzi śród lasu.
Kto wie, czyli3 to nie złej wróżby goniec?
Bo cera u niej od śmiertelnej bledsza;
Jak myśl rozpaczy, tak się zjawia, znika;
Dziwna jej żywość, jak radość puszczyka;
Głos jak psa wycie, kiedy trupy zwietrza.
«Niech Bóg odwróci diablicę przebrzydłą!
Niech Bóg ustrzeże od niej atamana!» —
Przebąkiwała drużyna zmieszana,
Zmieszana jeszcze, choć znikło straszydło.

z pewnego czasu — od pewnego czasu. [przypis edytorski] ↩
huk — tu: wołanie, pohukiwanie. [przypis edytorski] ↩
czyli (daw.) — tu: czy aby, czy też. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.