Loreva

Orzeł

Spłynął wolno przez ciche powietrzne ogromy, 
usiadł na skale, złożył skrzydła ciemnopłowe, 
pierś odął, dziób podnosząc, wcisnął w barki głowę, 
i siedział zadumany, wielki, nieruchomy.  
Patrzył w dół, świat mu w okrąg legł u stóp widomy1 — — 
patrzył, a jego oczy w skrach, błyskawicowe, 
treść całej orlej duszy miały i wymowę: 
patrzył spokojny, zimny na świata poziomy.  
Tam — mógłby wulkan ziemię w nic obrócić całą, 
jemu by jedno pióro w skrzydłach nie zadrgało — — 
i wiesz ty, wichroskrzydły, podsłoneczny ptaku, 
siedzący tam bez ruchu na tej skale twardéj, 
czegoć więcej zazdroszczę, niż twych lotów szlaku? 
Oto prawa do zimnej, spokojnej pogardy!  
  1. widomy (daw.) — widoczny. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Orzeł · Okładka na podstawie: monkeyatlarge@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Orzeł · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przerwa-tetmajer-orzel/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis