Loreva
Loreva

Rozdział 102 z 117

11. Pieśń Niemców na pochwałę Bolesława

Bolesławie! Bolesławie! 
Któż wyrówna tobie w sławie? 
Gdzie kraj takie ma obrońce? 
Nie zachodzi twoje słońce, 
Ty sam nie śpisz, nasz sen płoszysz, 
Tu pobijesz, tam rozproszysz: 
Na przestrzeni, w polu, lesie, 
Grom twój wszędzie trwogę niesie. 
Tak dzień po dniu, od poranku 
Po mrok nocny, bez ustanku, 
Tylko czujność, tylko trwoga. 
A nie postać twoja noga 
Już na ziemi prawie miała? 
Taka zawiść wciąż w nas pała! 
Ty jak na złość, pan w przestrzeni, 
A my, jakby uwięzieni. 
Tym się królom władać godzi, 
Co tak z garstką sprawnej młodzi 
W pole ciągną zawsze skorzy. 
W których siła tak się mnoży. 
Cóż gdy wszystkich swoich zwoła, 
Czy go cesarz zwalczyć zdoła? 
Temu, temu panowanie, 
Co za setki jeden stanie, 
Z krwi szablicy2 nie ociera: 
Na Pomorzu mir3 zawiera, 
I nie wytchnął jeszcze z trudu, 
Gdy w obronie swego ludu 
Znowu obóz swój zatacza, 
O swym szczerbcu nie rozpacza. 
Lecz my dumni, my zuchwali, 
Nas ta rączość jego pali: 
Bo gdy zmiata on pogany, 
My kołaczem w jego ściany, 
Aż do zwalisk prawic domu. 
Cóż tu hańby? Co tu sromu? 
Przecież Pan Bóg litościwy; 
Bo on toczy bój godziwy, 
Ucząc pogan czystej wiary; 
Więc tryumfów ma bez miary. 
A nam Pan Bóg krwią to płaci, 
Że się kąpiem we krwi braci.  
  1. Pieśń Niemców na pochwałę Bolesława — Kondratowicz tłumaczy ją wierszem czternastozgłoskowym z rymem co dwa wiersze przekładanym [tj. rymem krzyżowym; red. WL]:
    Bolesławie! Bolesławie! O chwalebny panie! 
    Jakże bacznie, jak gorliwie bronisz twoją ziemię. 
    Czy to we dnie, czy w nocy, czy to na świtanie, 
    Twoje oko na nas czuwa i samo nie zdrzemie, 
    Gdy sądzimy, że cię marnie trupem już położym; 
    Ty nas dzierżysz, jak w więzieniu, w twej potężnej sile. 
    Taki wojak godzien rządzić całym światem Bożym, 
    Który garstką umie zwalczyć nieprzyjaciół tyle, 
    Chociaż cesarz wszystkie wojska na ciebie uzbroi, 
    Ciebie jednak nie powstrzyma prawica niczyja. 
    Królowanie i cesarstwo takiemu przystoi, 
    Kto zastępy maluczkimi wszelkie siły zbija 
    Jako niegdyś z Pomorszczyzną, tak się z nami sprawi, 
    Naszą dumę upokorzy i zuchwalstwo skarci. 
    I po wrogach pokonanych swój tryumf odprawi, 
    I wypędzi nas z ojczyzny — bo jesteśmy warci. 
    On wojuje z poganami, jako niebios plaga, 
    A my walczym z chrześcijany, bo nam za nie wiara. 
    Stąd mu zawsze do zwycięstwa Pan Bóg dopomaga, 
    Na nas pomści się za zbrodnię i słusznie pokara.  
     
    [przypis tłumacza] ↩
  2. szablica — anachronizm tłumacza: w Polsce szabla zaczęła zastępować miecz dopiero od końca XV wieku, wcześniej, używana rzadko i częściej jako broń plebejska niż szlachecka. [przypis edytorski] ↩
  3. mir — pokój. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Gall Anonim

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Kronika polska · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gall-anonim-kronika-polska/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Zygmunt Komarnicki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis