Loreva
Loreva

Utwór 1 z 2

IV

Potem ściemniało, bo mglistej natury 
Był dzień — a już się tłuszczą Żeleźniaka 
Po brzegach wzdęte najeżały góry, 
Sypiąc się jako plewiny z przetaka; 
I step się od nich nagle stał ponury 
I w obu wojskach była cisza taka, 
Że tylko koni słyszano parskanie 
I wiatr w chorągwi — albo w szarafanie1. 
Tu mimowolnie mi duch jakiś boju, 
Kryjący tych wojsk szalonych zbliżenie, 
Głos mój nagina do lepszego stroju 
I moim piersiom daje szersze tchnienie; 
Opiszę ten bój, ale niepokoju 
Nie będzie w rymach... choć strofę odmienię; 
Bój ten batalie przypominał rządne 
Sobieskich — trąby zagrały już sądne. 
Pomnę, że wtenczas Potocki na sobie 
Szarafan letni miał — czerwone buty... 
.................................................... 
.................................................... 
  1. szarafan (daw.) — suknia a. płaszcz. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Beniowski. Dalsze pieśni · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/beniowski-dalsze-piesni/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis