Loreva
Loreva

Epitafium

Przechodniu, powiedz imię, 
a poznamy miejsce 
marzenia, które niesie 
bezpiecznie i lekko. 
Nad nami niebo rośnie 
i wspina się w dymie 
pozostawiona dalekość. 
Były lata nad nami i są. 
Ty zabierzesz nieświadomą stopą 
pręcik ziemi otulony mgłą, 
co nazywa się dla ust tak prosto, 
a jest głosem, co zaciska krtań 
i wołaniem z samotnego dna. 
Nie zapomnisz, bo woda oparzy 
wargi pyszne, i zadusi kłos. 
Kraj ten mamy w oczach jak ołtarzyk 
z gajem dymów świecących jak kość. 
Twarz ukryjesz. Biodra matki suche 
nie wydadzą ziarna, gdyby po nas 
wawrzyn zostać miał mały jak uśmiech 
i jak dłoń albo serce — historia. 
Taka miłość. Jak kamień przygniata 
ręce nasze przebite na przestrzał 
ułożone miłośnie na kwiatach 
i żelazie bogatym jak wieńcach. 
Nie zapomnisz, bo miłość ta 
da ci oczy niezwykłe i zmarszczkę, 
i zobaczysz się, wolny, pod kaskiem 
z bronią naszą w tych spokojnych snach. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Gajcy

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Epitafium · Okładka na podstawie: Geraint Rowland, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Epitafium · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-epitafium/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis