Loreva
Loreva

Rozdział 12 z 13

XI

Płynie na czcionki drukarska farba: 
IDE 
OLO 
«Ile 
rebarbar?» 
Karna 
Kadra 
Ducha 
Czynu 
«Proszę za dziesięć groszy kminu» 
Miecz 
Krzyż 
Duch 
Dziejów 
«Proszę za dziesięć groszy kleju» 
Ducha 
Dziejów 
Karne 
Kadry 
«Proszę za dziesięć groszy musztardy» 
Czerep rubaszny 
Paw narodów 
«Proszę za dziesięć groszy lodów» 
Jeden 
Tylko 
Jeden 
Cud — 
«Ober, jeszcze butelkę na lód!» 
I bac! bac! 
I plac opustoszał, 
I do bramy wloką truposza. 
I bac, bac! Zza rogu, z sieni, 
I w bruk, w bruk tętniącemi 
Kopytami bac po głowie 
Ka 
Wa 
Le 
Ryjskiemi! 
Raz! 
Dwa! 
Hurra, panowie! 
Mało, panowie! 
Brawo, panowie! 
I bac, bac! 
Słońce na ziemi! 
Człowiek na ziemi! 
I krew na ziemi! 
I bac jazz! 
I gra orkiestra 
Z czterech rogów 
Z czterech estrad 
Z czterech rogów 
IDE 
OLO 
A tancerzy diabli biorą! 
Bo patrzcie! Patrzcie, jaka sensacja! 
Brawo dyrekcja! Co za atrakcja! 
Gąsienicą hipopotamową, 
Glistą, na miarę przedpotopową, 
Na salę wpełza tłusty Jaszczur, 
Czołg złotociekły, forsiasty praszczur: 
Szczurząc i wsząc, i pchląc wspaniale, 
Książę Karnawał wjeżdża na salę! 
Tajniaki z tyłu, tajniaki na przedzie, 
Mlaskiem, człapem, wijąc się, jedzie, 
Pełznie smoczysko — a na nim okrakiem 
Goła, w pończochach, w cylinderku na bakier, 
Z paznokciami purpurowymi, 
Z wymionami malowanymi, 
Z szmaragdowym monoklem w oku, 
Z neonową reklamą w kroku, 
Skrzecząc szlagiera: 
«Komu dziś dać? 
Komu dziś dać? 
Komu dziś dać!» 
Wierzga na gęstym pieniężnym potoku 
Promieniejąca Kurwa Mać! 
I nagle — kotłującym ściskiem 
Rzuciła się sala z piskiem, wizgiem! 
Pianą zieloną pryska z pyska, 
Kopie, szarpie, krzesłami ciska, 
Tratuje, gryzie wściekłymi kłami, 
Nożami błyska, tłucze pałkami, 
Na zakrwawionym śliskim parkiecie 
Tarza się, tapla się, dusi i gniecie, 
Mordem i smrodem pozycje zdobywa 
I z cielska potwora łapami wyrywa 
Złotą juchą ociekające 
Wrące szczurami i wszami pieniądze 
I żre, i chłepce wydarte kawały; 
Aż ryczy ze śmiechu Odwłok Wspaniały, 
Kipiący bezmiarem metalu, 
I dalej się wije i tłuszczem obrasta, 
I nonszalancko ogonem chlasta 
Największa atrakcja Balu! 
I przyśpiewuje «Komu dziś dać? 
Komu dziś dać? 
Komu dziś dać?» 
Promieniejąca Kurwa—Mać 
Kurwa — Mieć 
Kurwa — Brać! 
«Jak bal, to bal! Maestro, wal! 
Grubasku, teraz solo! 
O, IDEOL! O, IDEAL! 
Takie małe, słodkie IDEOLO!». 
I gdy w strop szampitrem1 strzelił 
Metaliczny tusz kąpieli, 
Ani się nie obejrzeli, 
Ani zdążył z żyrandziaka 
Mrugnąć tajniak na tajniaka — 
Jak błyskawicowym zdjęciem, 
Foto-ciosem, blasku cięciem 
Wszystkich wszyscy diabli wzięli 
diabli wzięli 
diabli wzięli 
Aż ze śmiechu małpy spadły 
Z zodiakalnej karuzeli. 
  1. szampiter — szampan. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Julian Tuwim

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Bal w operze · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tuwim-bal-w-operze/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis