Loreva
Loreva

Utwór 113 z 165

Groby

W miłej ustroni ogrodu, 
Pośród gęstych drzewin chłodu, 
Bez przepychu i ozdoby, 
Miłych osób były groby. 
Bliska z granitu kolumna, 
Z olbrzymiej postawy dumna, 
Na jeden z grobów spojrzawszy z góry, 
Rzecze: «Kamieniu ponury! 
Czemuż tym miejscom wydzierasz ozdoby! 
Precz na cmentarz, smutne groby!» 
Człowiek, co właśnie grób polewał łzami, 
Tak za miłemi ujął się grobami: 
«Nieczuły głazie! pomnij, żeś ty z niemi 
Z jednej wykowany ziemi, 
Ta tylko między wami właściwie różnica, 
Ty tu stoisz bez celu, a tych cel zaszczyca; 
Twoim gardzę widokiem, przy nich wspomnę sobie, 
Że miłość, przyjaźń wdzięczność nie ginie i w grobie.»  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Stanisław Jachowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Groby · Okładka na podstawie: Tower Hamlets Cementary Park, Rasmus Zwickson@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Groby · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/groby/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis