Loreva
Loreva

Utwór 3 z 7

Ogień

Samotny siedzę przy kominka blasku,  
na ścianach drgają fantastyczne mary —  
z bezdźwięcznym śmiechem w takt suchego trzasku 
litanii słucham dusz — w łunach Ofiary.  
Powoli smutek objął serce senne,  
jak pająk muchę, w szarą swoją przędzę;  
smutek tak wiotki, jako mgły wiosenne,  
a tak bezbrzeżny, jako ludzkie nędze.  
Łuczywo gaśnie — pokrwawione ściany 
snują mi szeptem dziwne opowieści 
«szedł w nocy młodzian z Chrystusem nieznany» —  
a serce moje w okna mi szeleści.  
Oh, zimno — czarno — źle —  
wicher na polu dmie —  
weź ono drzewko zmarznięte,  
rzuć je do ognia — niech zgorze —  
mój Boże!  
a serce moje uczyń równie święte. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Miciński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

W mroku gwiazd · Okładka na podstawie: Azlan DuPree@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

W mroku gwiazd · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/micinski-w-mroku-gwiazd/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis