Utwór 14 z 118

Dąb i dynia

Kiedy czas przyzwoity1 do dojźrzenia nastał,
Pytała dynia dęba2, jak też długo wzrastał?
«Sto lat». «Jam w sto dni zeszła taką, jak mnie widzisz» —
Rzekła dynia. Dąb na to: «Próżno ze mnie szydzisz;
Pięknaś, prawda, na pozór, na pozór też słyniesz:
Jakeś prędko urosła, tak też prędko zginiesz».

przyzwoity — tu: stosowny, właściwy. [przypis redakcyjny] ↩
dęba (daw. forma D. lp rodz. m.) — dziś: dębu. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Ignacy Krasicki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Dąb i dynia · Okładka na podstawie: Armiarma sarea, Garaigoikoa@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Dąb i dynia · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dab-i-dynia/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.