Loreva
Loreva

Utwór 2 z 6

Orzeł

Królewski, dumny ptak 
w majestatycznej pysze 
Na turniach uwił tron, 
skrzesanych ręką burzy: 
Stąd, w słońca lecąc szlak, 
w błękitach się kołysze, 
Przecina niebios skłon, 
lub w chmurach się zanurzy. 
Ziemia w pogardzie dlań, 
w granice zwarta ciasne! 
W nieskończoności głąb 
na zawsze snać się rzuci... 
Już traci z ócz swą grań, 
z ócz gniazdo traci własne, 
Na ten skalisty zrąb 
snać nigdy już nie wróci! 
Leć, duszo, za nim w ślad 
z uwielbień skrą w źrenicy!... 
Cóż to?... Rozpaczny ból 
powietrze krzykiem trwoży... 
To orzeł z wyżyn spadł 
i wpił się w kark kozicy!... 
Popłynął krwawy zdrój 
po śniegów runi świeżej... 
Ha! ten obłoków król, 
słonecznych pan przestworzy, 
Żyje, jak zwykły zbój, 
i z mordu i grabieży... 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kasprowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Orzeł · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-wichrow-i-hal-z-tatr-orzel/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis