Loreva
Loreva

Utwór 4 z 31

Przechadzka wieczorna

Natura, jak kobiéta ładna i światowa, 
Co się w dzień napieściła pieszczonemi słowy, 
Zalotnie słania ciało powabne; jéj głowa 
Téż się słania, bo ziemskie jéj ciężą okowy; 
Rzuciła dzienne gwary i kłamane słowa, 
Z boską pogodą lica śni sen nieświatowy; 
Złote oko, choć w splotach warkoczy się chowa, 
Strzela iskrami życia i wdzięk rodzi nowy. 
Ja jestem jako muszka natrętna, brzęcząca, 
Chcąca wszystko przepatrzyć, co wlata na skronie, 
I ze skroni ucieka; a gdy pierś gorąca 
Ją znęci, to przylata i siada na łonie. 
Lecz i pierś jest za zimna, choć ogniem płonąca, 
Więc wlata na usta, i w całunku tonie! 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Gustaw Ehrenberg

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Dźwięki minionych lat · Okładka na podstawie: Norbert Reimer@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Dźwięki minionych lat · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dzwieki-minionych-lat/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis