Loreva
Loreva

Rozdział 8 z 76

8

Otóż i księżyc spod światów posady, 
Jak cień zmarłego słońca, wyszedł blady: 
Żyjącym ogniem igra Dniepru fala; 
Urwistych brzegów zabielały piaski; 
Jak cienie chmurek majaczą w krąg laski. 
Lecz z przeciwnego dnieprowego brzega, 
Jak nawałnica, gdy się na świat zwala, 
Grożąca ciemność czarny bór zalega: 
A tylko czasem między jego cieniem, 
A tylko czasem nad jego sklepieniem, 
Jak płomyk błędny, światło jakieś błyska 
I jaśniej buchnie łuno1 od ogniska. 
  1. łuno — w dobrej polszczyźnie i w Lindem: łuna lub łona. Autor tak zawsze używa tego wyrazu. [przypis autorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis