Loreva
Loreva

Utwór 5 z 12

Pururawa i Urwasi

Pururawa1 w godzinie, gdy słońce mgły krasi2, 
Ujrzał nimfę wód przaśnych3 — Indiankę Urwasi. 
Wynurzyła dłoń z wody, a za dłonią — głowę, 
A niedługo — popierśną4 kibici5 połowę.  
Górowała rozbieżnej pierścieniami fali, 
Palcami z lekka pierśnych6 tykając korali. 
Pururawa podpatrzył, jak nieśmiertelniało 
Jej obciśle przywdziane po wierzch ducha ciało. 
Pomiażdżyła mu serce miłości nagłota7 — 
Jął8 się skradać ku bogu ruchem snu i kota.  
Porwał ją w swe ramiona ku warg swych potrzebie. 
«Ciebież tulę w objęciu? Odpowiedz, że ciebie!» 
Bożym wrzaskiem przeczyła rąk jego przemocy, 
Wyrywała się z ramion aż do późnej nocy!  
Ale on ją pod leśnym uciszył pagórem, 
Wtłoczył żywcem do wora i przewiązał sznurem.  
Jak złodziej, pomykając jarami9 po jarach, 
Powrócił do dom z worem wrzeszczącym na barach.  
Wiedział, co przyniósł w worze — a i po co — wiedział! 
Stał u progu zdyszany — wór mu u nóg siedział. 
Świerszcz w chałupie skowronił, jaskólił i brzęczał, 
A on stał zadumany, a wór nagle klęczał.  
«Wróć mi wolę ruczajną10, wróć stawne bezczasy! 
Więcej we mnie drga boga niż dziewczęcej krasy11». 
«Darmo pragniesz się z wora prośbą wyszeleścić! 
Chcę boga, com go schwytał12, raz w życiu popieścić!» 
«Cóż ci po tej pieszczocie, co rozkosz przekracza? 
Cóż ci po tej rozkoszy, co w otchłań się stacza?» 
«Niech się rozkosz odmieni aż nie do poznania, 
Już ja nigdy swojego nie wściągnę13 kochania!» 
I wyłonił ją z wora na żądz swych bezdroża: 
«Nie masz wokół nikogo, oprócz nas i łoża!» 
«Oddam ci wniebowzbitą mych piersi urodę, 
Warg mych odwilż różaną i ramion dogodę14. 
Jeno15 ukryj w pieszczocie nagość swego ciała, 
Abym ludzkich upojeń ja — bóg — nie widziała!»  
Po ciemku barwił16 łoże we kwiaty i liście, 
W ciemnym łożu do niego polgnęła17 biodrzyście. 
Kształt jej wgarniał w objęcia, płonął w jej upale, 
A ustami wyławiał dwu piersi korale.  
«Kiedyż ty mnie podpatrzysz, jako w ciebie dyszę?» 
«Nigdy cię nie podpatrzę! Dość, że dech twój słyszę!» 
«Czemuż nie chcesz oczyma wyjść szczęściu na drogę?» 
«Po cóż jeszcze mam widzieć to, co kochać mogę?» 
«Chciałbym w oczach twych odbić radość, co mózg mroczy!» 
«Bądźże mi niewidzialny, póki mam te oczy». 
I czuł, w sobie zamilkły, że bogini ciało, 
Wieczyściejąc ku niemu, chętnie namdlewało.  
I namdlewał z nim razem rozkoszy bezsiłą, 
Aż namdlał w taki bezświat, że go już nie było. 
Nie było go na drogach, ni w ukryciu alej, 
Ani w nim, ni poza nim, ni bliżej, ni dalej!  
Wezbrany poza łoża miłosnego miedzą, 
Jeno poił się słodką o sobie niewiedzą.  
I tak uczył się nie być od nocy do świtu, 
Aż się zbudził przy gwiazdach — bywalec niebytu.  
I ujrzał, że bogini, rozkoszą opiła, 
W mrocznym łożu jaśnistym18 kształtem się ciemniła. 
«Ciemnij się w moją miłość, rozum mi odbieraj, 
Ale w moich objęciach nigdy nie umieraj!» 
«Jeno tyle umieram, ile miłość każe, 
A spłodzę tobie syna w mych bioder pożarze». 
I spłodziła mu syna na polu, w południe, 
Kiedy zboże ku słońcu złoci się bezludnie.  
«Bogom w oczy wsmucony jestem od spowicia, 
A weseli się we mnie życie spoza życia. 
Pójdźcie ze mną do lasu nieopodal gaju, 
Pragnę zbadać twarz ojców, odbitą w ruczaju. 
Jest tam skwar w macierzance19 i chłód w leśnym dzwońcu, 
Spróbujemy we troje zanieistnieć w słońcu». 
Poszli za nim do dziwnie ruczajnego lasu, 
Gdzie czas szumi wśród liści, a liście wśród czasu.  
Poszli w skwar macierzanki, rozpełzłej samotnie, 
I zabrnęli w chłód dzwońców — i już bezpowrotnie.  
Troje było ich w lesie: dwa i jedno ciało, 
Nikt nie wie, co się z nimi stało lub nie stało.  
  1. Pururawa i Urwasi — bohaterowie dzieł literatury indyjskiej. [przypis edytorski] ↩
  2. krasić (reg.) — barwić. [przypis edytorski] ↩
  3. przaśny — niekwaśny, bez wyraźnego smaku. [przypis edytorski] ↩
  4. popierśny — sięgający po piersi. [przypis edytorski] ↩
  5. kibić (daw.) — talia. [przypis edytorski] ↩
  6. pierśny — piersiowy. [przypis edytorski] ↩
  7. nagłota — nagłość. [przypis edytorski] ↩
  8. jąć (daw.) — zacząć. [przypis edytorski] ↩
  9. jar — dolina, wąwóz. [przypis edytorski] ↩
  10. ruczaj (poet.) — strumień. [przypis edytorski] ↩
  11. krasa — uroda. [przypis edytorski] ↩
  12. com go schwytał — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: co go schwytałem. [przypis edytorski] ↩
  13. wściągnąć (starop.) — powściągnąć, poskromić, pohamować, okiełznać. [przypis edytorski] ↩
  14. dogoda — dogadzanie. [przypis edytorski] ↩
  15. jeno (daw., gw.) — tylko. [przypis edytorski] ↩
  16. barwić — tu: stroić. [przypis edytorski] ↩
  17. polgnąć — tu: przysunąć się. [przypis edytorski] ↩
  18. jaśnisty (gw.) — świecący, błyszczący. [przypis edytorski] ↩
  19. macierzanka — roślina o drobnych liściach i kwiatach zebranych w główki, wykorzystywana w lecznictwie, przemyśle perfumeryjnym i spożywczym. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pururawa i Urwasi · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-pururawa-i-urwasi/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis