Oblubienica z Messyny

OSOBY:

Scena przedstawia salę z kolumnami. Po obu stronach drzwi — a wielkie środkowe podwoje prowadzą do kaplicy

Donna Izabella w grubej żałobie. Najstarsi Messyny otaczają ją.

Starce odchodzą w milczeniu z ręką na piersiach. Izabella daje znak staremu słudze.

Izabella, Diego.

Słychać głos trąby.

Diego odchodzi. Słychać z przeciwnej strony coraz głośniejszą muzykę.

Wychodzi spiesznie.

Składa się z dwóch półchórów, które w tej samej chwili wchodzą z dwóch przeciwnych stron, okrążają scenę, a potem szykują się w szereg po tych stronach, skąd weszli. Jeden półchór złożony jest ze starszych, drugi z młodszych — obaj znakami i odzieniem się różnią. Skoro dwa chóry ustanowią się na przeciwko siebie. — Muzyka ustaje a naczelnicy chórów mówią. (Chór ten podług nadesłanej uwagi autora do dyrekcji teatralnej złożony jest z Kajetana, Manfreda, Tristana i ośmiu rycerzy Don Manuela. Drugi z Bohemunda, Rogera, Hippolita i dziewięciu rycerzy Don Cezara. — W nawiasach oznaczone, kiedy każda z tych osób ma mówić).

Do drugiego Chóru.

Tylne drzwi otwierają się, pomiędzy Don Manuelem a Don Cezarem ukazuje się Izabella.

wychodząc naprzód z synami.

Do Don Manuela.

Do Don Cezara.

Po krótkiej chwili patrząc na obu.

oglądając się naokoło.

do Don Cezara.

Do Don Manuela.

biorąc obydwóch za ręce.

Ustępuje o jeden krok, jakby dać im sposobność zbliżenia się do siebie — ale bracia ze spuszczonymi oczyma nie śmią pojrzeć na siebie.

Długo czekając zbliżenia się braci, w milczeniu stała, na koniec odzywa się z bolesnym uczuciem.

Odchodzi — Bracia w jednakim zawsze stoją oddaleniu.

Dwaj bracia — i dwa Chóry.

nie patrząc na Don Manuela.

w podobnej postawie.

przystępując bliżej.

żywo.

Podaje rękę.

żywo ją obejmując.

Krótkie milczenie.

Spieszy w jego objęcie.

do Drugiego

Obadwa Chóry ściskają się.

zbliża się.

do Don Cezara

biorąc go na stronę.

pół obrócony do pierwszego Chóru.

do Gońca.

Chce odchodzić.

po namyśle wraca jeszcze.

Do Chóru.

Ściska brata i odchodzi w towarzystwie drugiego Chóru.

Don Manuel i Chór pierwszy

Odchodzi, a za nim dwóch z Chóru.

Chór odchodzi.

Scena zmienia się w ogród, z którego widok wychodzi na morze — z przylegającej ogrodowej sali ukazuje się Beatrixa.

przebiega na jedną i na drugą stronę sceny jakby szukając kogo — nagle staje i przysłuchuje się.

Przysłuchując się.

Z niespokojnością przechodzi się.

Przysłuchując się.

Z wyciągniętymi rękami bieży w głąb ogrodu i spotyka wchodzącego Don Cezara.

Chór, Don Cezar, Beatrixa.

Cofając się ze strachem.

W tej chwili wchodzi Chór.

Do Chóru.

Do Beatrixy.

Chór się oddalił — Don Cezar zbliża się do niej i porywa za rękę.

Beatrixa, która przez cały czas drżąca i z odwróconą twarzą słucha Don Cezara, daje w tej chwili znak zadziwienia.

Przedstawia ją Chórowi.

Beatrixa daje znak przestrachu — Don Cezar postrzega i mówi po krótkicm milczeniu.

Do Chóru.

Odchodzi.

Beatrixa i Chór.

ocucając się z przestrachu.

Wybiega do ogrodowej sali.

Chór oddala się w głąb sceny.

Pokój w pałacu.

Donna Izabella pomiędzy Don Manuelem i Don Cezarem.

Wstrzymuje się.

ściskając Don Cezara.

Ciż i Diego.

Chce wyjść z nim.

uderzony nazwiskiem na stronie.

wstrzymując chcącą wychodzić Izabellę.

Izabella blada i drżąca upada na krzesło — Don Manuel bieży ją cucić i ciągle przy matce zostaje.

po namyśle.

powstając.

Odchodzi — Don Manuel zaś budząc się z głębkiego roztargnienia zwraca się niespokojny do Diega.

do matki

zmuszając go do odejścia.

na stronie.

na stronie.

który powrócił.

Odchodzi.

z zadziwieniem patrząc na odchodzącego

Odchodzi.

Odchodzi.

Scena przedstawia ogród jak wprzódy.

Obadwa Chóry, potem Beatrixa.

Chór Don Manuela wchodzi w szatach uroczystych z przypiętemi wiankami — chłopcy wnoszą podarki ślubu opisane wyżej. Chór Don Cezara chce wstępu zabronić.

wpadając.

do drugiego.

Wybiega do sali ogrodowej — gdy Chóry napadają na siebie, ukazuje się Don Manuel.

Don Manuel, Chór.

do drugiego.

Staje pomiędzy nimi z dobytym orężem.

przerywając.

do pierwszego Chóru.

Do drugiego Chóru

Gdy ten się ociąga.

Do pierwszego Chóru.

Drugi Chór oddala się, pierwszy odchodzi w głąb sceny. — W tej chwili wpada Beatrixa i rzuca się w objęcia Don Manuela.

Beatrixa, Don Manuel.

Chcąc go pociągnąć za sobą, przypatruje się bliżej jego twarzy.

za sceną.

Wiesza mu się na szyi — a wtem wchodzi Don Cezar od całego Chóru towarzyszony.

Dwaj Bracia, Dwa Chóry i Beatrixa.

do Don Cezara.

wchodzi szybkim krokiem i na widok brata cofa się z przerażeniem.

Przystępując bliżej, do Don Manuela.

Przebija go.

Pada — Beatrixa omdlewa.

Dobywają mieczów.

dumnie między nich wchodząc.

wskazując na Beatrixę.

Odchodzi. Drugi Chór wynosi omdlałą Beatrixę na krześle. Pierwszy Chór zostaje przy zwłokach, które w półkole otoczone są przez chłopców przybyłych z podarkami ślubnymi.

Chór odchodzi, na marach niosąc ciało Don Manuela.

Sala w zamku.

Noc — Scena oświecona wiszącą pośrodku lampą.

Izabella i Diego.

Goniec i Poprzedzający.

Chór drugi wchodzi i stawia na przodzie sceny krzesło, na którym Beatrixa bez życia i ruchu złożona.

Izabella, Diego, Goniec, Beatrixa, Chór. (Bohemund, Roger, Hipolit i innych dziewięciu rycerzy Don Cezara).

z wyciągniętymi rękami spieszy do córki i cofa się z przestrachu.

Do Chóru.

do Gońca.

do Chóru, na którego twarzach widać niespokojność i przestrach.

do Chóru.

ustępując

na kolanach.

patrząc w około postrzega Chór.

Pierwsze pół Chóru wnosi na marach trup Manuela pokryty czarnym kirem i stawia go na wolnej stronie sceny.

Izabella, Beatrixa, Diego i Dwa Chóry.

Zbliża się do mar i cofa się znowu.

Do Beatrixy, która pomiędzy nią a marami stanęła.

Podnosi kir.

w żywym poruszeniu patrząc na podwoje.

Ciż i Don Cezar.

Za wejściem jego — Chór spiesznie rozdziela się i on sam pośrodku sceny zostaje.

Prowadzi go do trumny.

cofa się ze strachem, twarz zasłaniając.

Chce ją wyprowadzić.

wiesza mu się na szyi.

biorąc za rękę Beatrixę i Cezara

zdziwiony.

Odchodzi. Za nią Diego.

Beatrixa, Don Cezar, Chór.

zatrzymując Beatrixę.

odwraca twarz i wskazuje na mary.

głośno płacze.

Obejmując ją ramieniem, mówi z żywą namiętnością.

Poziera na nią śledzącym wzrokiem i z bolesnym oczekiwaniem — a widząc ją płaczącą odwraca się gwałtownie.

Oddala się. Beatrixa zostaje jakiś czas w niepewności i walce sprzecznych uczuć — potem oddala się.

Don Cezar, Chór.

spokojniejszym głosem.

Drugi Chór oddala się ze zwłokami Don Manuela.

Donna Izabella, Don Cezar, Chór.

wchodzi powolnym krokiem, niepewny wzrok rzuca na Don Cezara — zbliża się na koniec do niego i spokojnym mówi głosem.

biorąc jej rękę łagodnym głosem.

z namiętnym wzruszeniem obejmuje go za szyję — Don Cezar łagodnie wyrywa się z jej uścisku i z odwróconą twarzą podaje jej rękę.

idzie ku drzwiom.

Beatrixa ukazuje się we drzwiach. Donna Izabella, Don Cezar, Chór.

na widok siostry wzruszony twarz sobie zakrywa.

przyprowadzając Beatrixę.

z tkliwością głęboko dotkniętą.

z wyrazem najżywszej namiętności.

upuszcza jej rękę i cofa się.

schylając się na pierś jego.

W tej chwili słychać śpiew chóralny — środkowe podwoje otwierają się i widać w kościele katafalk z trumną licznymi kandelabrami otoczony.

obrócony do trumny.

Przebija się sztyletem i zatacza się pod nogi siostry, która pada w objęcia matki.

po krótkim milczeniu.