Loreva
Loreva

Rozdział 8 z 8

Epilog

(mówiony przez Prospera)
Teraz zniknęły wszystkie czary moje, 
Teraz o własnych tylko siłach stoję; 
Siły to słabe; dziś od was zależy, 
Czy nawa moja z wiatrami pobieży1, 
Czyli tu jeńcem samotnym zostanę. 
Lecz kiedy księstwo moje odzyskane, 
Gdy przebaczone krwawe przedsięwzięcia, 
Niech mnie tu wasze nie wiążą zaklęcia, 
Ale od długiej i smutnej niewoli 
Niechaj mnie pomoc rąk waszych wyzwoli; 
Ze wszystkich piersi szmer długi, łaskawy 
Niech teraz wydmie żagle mojej nawy 
Albo się z celem długiej pracy minę, 
Jakby choć krótką bawić was godzinę. 
Przeciw wam w pomoc nie przyjdą mi duchy; 
Na moje czary każdy z was jest głuchy 
I rozpacz tylko czeka na mnie wszędzie, 
Jeśli modlitwa w pomoc nie przybędzie: 
Modlitwa bramy litości otwiera 
I błędów dawnych pamiątki zaciera, 
Jak sami chcecie grzechów odpuszczenia, 
Tak mi przebaczcie moje przewinienia. 
  1. pobieżyć (daw.) — podążyć. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · William Shakespeare (Szekspir)

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Burza · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/burza/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Leon Ulrich

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis