Swaty

Po cisowym moście
Jadą, jadą goście!
Trza powitać
I zapytać:
A dokąd? a ktoście?

Znam1 ja, kto to jedzie
Zgrai tej na przedzie,
Kto to do mnie
Tak nieskromnie
Tatarszczyznę wiedzie.

Biały stół nakryję,
Białą twarz umyję,
Włos popieszczę,
W bisior2 jeszcze
Przyozdobię szyję...

Całą wraz gromadą
Na podwórko wjadą.
Nie kryj żwawie
Się w rękawie:
Znam twą klaczę gniadą!

Jakbym ich nie znała,
Jakby nie widziała,
Na uboczy
Spuszczę oczy,
Nadąsana cała.

On „dobry dzień” powie;
A siwi swatowie
Dziwną zrzędą
Nudzić będą
Jak im śni się w głowie:

Że są posłannicy
Szukać popielicy3,
Co kryjomu
Uszła z domu
Do naszej świetlicy...

Dość tumanić, swacie,
W poświęconej chacie:
Rozumiemy,
Dobrze wiemy,
Kogo wy szukacie! ...

Otoż i na dworze! ...
Boże, mój Ty Boże!
Co ja zrobię
W ciężkiej dobie? ...
Najlepiej — w komorze!

znać (daw.) — wiedzieć. [przypis edytorski] ↩
bisior — wiejskie dziewice na Litwie nazywają bisiorem rodzaj lśniących, dętych z metalu, a wątłych jak pajęczyna, paciorek. [przypis autorski] ↩
popielica — gatunek gryzonia. [przypis edytorski] ↩