Źródło i licencja tłumaczenia
XVII
Ale jakoś się rozgrzać nie może!
Pierwsze szrony dziś spadły na zboże
I zmieniły w szron rosy kropliste.
Oziminy usłały się łoże,
Wyszło chłopię na ciche rozdroże
I wciąż szepce «o Jezu! o, Chryste!»
A tu nagie gałęzie na drzewie,
A siermiężka2 na strzępy podarta.
Miał do bydła... «Na zimę? Do czarta!»
Kawał chleba w zanadrze i w drogę.
- snać (daw.) — widocznie, zapewne. [przypis edytorski] ↩
- siermiężka (daw.) — zdr. od siermięga: wierzchnie ubranie z grubego samodziału noszone przez chłopów w dawnej Polsce. [przypis edytorski] ↩
- gbur (daw.) — chłop, zwłaszcza zamożny, mający własną ziemię, gospodarz (dziś: grubianin, człowiek nieuprzejmy). [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Jan Kasprowicz
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
XVII (Słonko, świeci, oj, świeci iskrzyste...) · Okładka na podstawie: Marek StÄ™pniowski@Flickr, CC BY-SA 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-SA-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
XVII (Słonko, świeci, oj, świeci iskrzyste...) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-chalupy-xvii-slonko-swieci-oj-swieci-iskrzyste/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.