Rozdział 12 z 12

Pieśń XI

Prózna twa chłuba3, nie kochaj sie w sobie,
Nie wszytkoć prawda, com pisał o tobie.
Miłość mię zwiodła i przez mię mówiła,
Że nad cię nigdy wdzięczniejsza4 nie była.

Jako lelija różą przeplatana,
Zdała mi sie twarz twoja malowana;
Oczy twe jako gwiazdy sie błyskały,
Piersi twe śniegu sromotę działały5.

Gniewliweś morze śmiechem uśmierzała,
Kamienneś serce słowy przenikała.
Teraz w mych oczach wszystko sie zmieniło,
Obłudne serce wszytko pokaziło6

I twa niewdzięczność, którą pokazujesz
Tam, gdzie powolność i chuć prawą7 czujesz.
Czego mi tedy stateczne namowy
Nie mogły wybić żadną miarą z głowy;

Czegom zbyć nie mógł przez zioła, przez czary,
To sam dziś wyznam na sie z prawej wiary8:
Żem był zabłądził w swej niemądrej sprawie,
A był cim, jeśli komu, jak żyw prawie9.

Ale żeś tego wdzięczna być nie chciała,
Dalej nie będziesz ze mnie sługę miała.
To, com ci służył, niech już wniwecz idzie,
Bo jednak ten czas kiedyżkolwiek przyjdzie,

Że ty, wspomniawszy na me powolności,
Musisz zapłakać nieraz od żałości.
A ja, bych jeno o tobie nie wiedział,
I w pustych lesiech10 sam rad będę siedział.

Pieśń XI dodana — pieśń wzorowana na elegiach Propercjusza (zwłaszcza III 24) i Katullusa. [przypis redakcyjny] ↩
W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w utworze jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski] ↩
chłuba (starop.) — chełpliwość. [przypis redakcyjny] ↩
wdzięczniejszy* (starop.) — milszy. [przypis redakcyjny] ↩
śniegu sromotę działały (starop.) — przynosiły wstyd śniegowi. [przypis redakcyjny] ↩
pokazić (starop.) — zepsuć. [przypis redakcyjny] ↩
powolność i chuć prawa (starop.) — uległość i prawdziwa namiętność. [przypis redakcyjny] ↩
z prawej wiary (starop.) — z prawdziwego przekonania. [przypis redakcyjny] ↩
A był cim, jeśli komu, jak żyw prawie (starop.) — a jeśli komuś byłem oddany całym życiem, to właśnie tobie. [przypis redakcyjny] ↩
pustych lesiech (starop. forma Ms. lm) — pustych lasach. [przypis edytorski] ↩