Loreva

Wyrzut pośmiertny

Kiedy nareszcie zaśniesz, piękna pomrocznico1,
W głębinie mauzoleum czarno-marmurowej,
Co wystarczy ci tedy2 za strojną alkowę3,
I kiedy dół wilgotny ci będzie łożnicą4.

Kiedy zimnym uściskiem marmury pochwycą
Piersi twej cud i serce twoje purpurowe...
Gdy wzbronią mu snów dawnych żądną snuć osnowę5,
A stopom biec gościńców miłosnych tęsknicą6...

Mogiła, powiernica snów moich tajemnych,
(Bowiem mogiła zawsze poecie jest zwierna7)
W tych nocach, co nie znają snu — długich i ciemnych,

Rzeknie: Cóż ci, miłości kapłanko niewierna,
Żeś nie zaznała — za czym płaczą zmarłych oczy?
I czerw8 ci jak serdeczny wyrzut — ciało stoczy9.

pomrocznica (neol.) — rzecz. utworzony od rzecz. mrok. Określenie kobiety, kojarzonej z mrokiem i śmiercią. [przypis edytorski] ↩
tedy (daw.) — więc. [przypis edytorski] ↩
alkowa (daw.) — sypialnia. [przypis edytorski] ↩
łożnica (daw.) — łóżko, łoże, sypialnia. [przypis edytorski] ↩
osnowa — tu: nici, linie. [przypis edytorski] ↩
tęsknica (daw.) — tęsknota. [przypis edytorski] ↩
zwierny — tu: wierny, rozumiejący, życzliwy. [przypis edytorski] ↩
czerw (daw.) — larwa, robak. [przypis edytorski] ↩
stoczyć — tu: przeżreć. [przypis edytorski] ↩