Loreva
Loreva

Utwór 70 z 72

II

Ucz się, drogie dziecię moje,  
Nosić wcześnie twarde zbroje,  
Jak dawni rycerze!  
Nie z żelaza, nie ze stali,  
Te, co ludzie wykowali 
Hełmy i pancerze,  
Ale jasną, ale dzielną 
Zbroję ducha nieśmiertelną,  
Co się strzał nie boi.  
Ale taką tarczę złotą,  
Co się zowie wolą, cnotą,  
A za oręż stoi.  
Kiedy widzisz skrę, co pryska 
Z nakowadła i ogniska,  
Gdy dłoń widzisz z kielnią, z młotem,  
Jak nad głową śmiga hardo,  
Gdy na twarzy zlanej potem 
Odgadujesz dolę twardą,  
Uchyl czoła, synu miły,  
Przed tym, co się krwawo znoi:  
Lud i praca to są siły,  
A świat cały niemi stoi!  
Szanuj, drogie dziecię moje,  
W małem ziarnku — przyszłe plony,  
W małej kropli — przyszłe zdroje,  
W szelągu — miljony,  
W każdej myśli — zaród czynu,  
Życie — w chwilce, co ucieka,  
A sam w sobie — szanuj, synu,  
Przyszłego człowieka.  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Maria Konopnicka

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Wstań o dziecię... · Okładka na podstawie: Aske Holst@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Wstań o dziecię... · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wstan-o-dziecie/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis