Loreva
Loreva

Utwór 13 z 30

Joie de vivre

pieśń ku pokrzepieniu serc

Wszystko dziś biada: «lepiej wcale nie żyć» 
I pesymizmu słychać zewsząd jęk: 
A jednak, państwo, zechciejcie mi wierzyć, 
Życie jest piękne, życie ma swój wdzięk; 
Umieć je cenić, to pierwsza zaleta, 
Nie żądać więcej, niż nam może dać: 
Wówczas, braciszku, jak mówi poeta, 
Garściami rozkosz zewsząd będziesz brać! 
Choć wszystko wezmą ci losy przeciwne, 
Pociechę pewną zesłał dobry Bóg: 
To — że tak powiem — szczęście negatywne,  
Tego nie wydrze ci najsroższy wróg; 
Gdyś tego szczęścia przeniknął sekreta, 
Pogodny idziesz wśród gromów i burz, 
Gdzie nogą stąpisz — jak mówi poeta — 
Wszędzie ci życie kwitnie wieńcem z róż! 
Wszędzie radości znajdziesz nowe źródło 
I do rozpuku śmiejesz się raz w raz; 
Patrzysz, jak grzebią jakieś stare pudło, 
Pomyślisz sobie: na mnie jeszcze czas! 
Przystaniesz sobie za trumienką z boku, 
Posłuchasz śpiewu i żałobnych mów, 
Dziewczątko małe uszczypniesz gdzieś w tłoku, 
Już się od dawna tak nie czułeś... zdrów. 
Wyjdziesz na miasto dla użycia ruchu, 
Z daleka widzisz jakieś twarze dwie: 
To Rydel komuś wierci dziurę w brzuchu, 
Pomyślisz sobie: dobrze, że nie mnie! 
Niedługo szukasz za nową podnietą — 
Na «Warszawskiego» do kawiarni idź: 
Przeczytasz sobie Hösicka felieton, 
No i sam powiedz: czy nie warto żyć? 
W zimowy wieczór spieszysz do teatru, 
W fotelik miękki rozkosznie się wtul: 
Ciepło, zacisznie, ni śniegu, ni wiatru, 
Tragedii sobie wysłuchasz jak król! 
Z piątego aktu prosto na kolację, 
W gazetce znowu jest nowinek dość: 
Tu masz bankructwo, tam znów licytację, 
Z trzeciego piętra zleciał jakiś gość! 
Tak sobie chodzisz wesoły jak ptaszek, 
Radosną wszędzie życia widzisz twarz; 
Wreszcie znużony i syt już igraszek 
Wracasz do domu: własny kluczyk masz; 
Słychać szmer jakiś: zaglądasz przez szparkę: 
I jak tu człowiek się nie cieszyć ma — ? 
Tam ktoś... ten... tego... właśnie twą kucharkę. 
Pomyślisz sobie: dobrze, że nie ja! 
Śmiejesz się błogo przed zamknięciem powiek 
I dziękczynienia czynisz korny gest — 
Byle chciał tylko, znajdzie szczęście człowiek, 
Nie ma co mówić: dobrze jest, jak jest! 
Więc choć świat biada: «lepiej wcale nie żyć» 
I pesymizmu słychać zewsząd jęk, 
Najmilsi bracia, zechciejcie mi wierzyć, 
Życie jest piękne, życie ma swój wdzięk!! 
  1. Joie de vivre (fr.) — radość życia. [przypis edytorski] ↩
  2. Joie de vivre — pod tytułem w wydaniu źródłowym podano melodię w zapisie nutowym. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Boy-Żeleński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Joie de vivre · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior-piosenki-zb-joie-de-vivre/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis