Loreva
Loreva

Utwór 77 z 78

Ziemia i potok

Potok nagle wezbrany z szumem się zapieniał, 
A gdy groble przerywał, drzewa wykorzeniał, 
Zalewał pola, 
Wzmogła się rola. 
Po hałasie, 
W krótkim czasie, 
Kiedy mu wody coraz ubywało, 
Z rzeki stał się strużką małą; 
I ów, co huczał, 
Mruczał 
I wymawiał niewdzięczność z siebie sprawnej roli1, 
Iż go nie żałowała w tak srogiej niedoli. 
«Prawda, żeś mnie zasilił, kiedym była spiekła2 — 
Rzekła — 
Lecz przypadkiem wspomogłeś rwąc brzegi twą wodą. 
Nie jest to dobrodziejstwem, co jest z cudzą szkodą». 
  1. z siebie sprawnej — użyźnionej przez siebie. [przypis redakcyjny] ↩
  2. spiekły (daw.) — spieczony, wysuszony. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Ignacy Krasicki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Ziemia i potok · Okładka na podstawie: slightly everything@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Ziemia i potok · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ziemia-i-potok-bajki-nowe/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis