Loreva
Loreva

Rozdział 24 z 98

[Upalny ranek. Gwary i turkoty...]

Upalny ranek. Gwary i turkoty 
Kończą się nagle u sztachet ogrodu, 
Gdzie ławek cienie, wdumane w piach złoty, 
Dają tym piachom czar głębi od spodu. 
Zapatrzonemu w dal przed się1 bez końca 
Reszta dorożki z plecami woźnicy, 
Znikając nagle na rogu ulicy, 
Odsłania szybę, zbłyskaną od słońca. 
Pies mój, w ślad za mną idący niemrawie, 
Znienacka wstrząsa kudłami swej grzywy 
I pysk zadziera, i patrzy ciekawie 
Na szyld, od wróbli szary i wrzaskliwy. 
Jakaś wariatka męczeńsko uboga, 
Słynna w zaułku na całe podwórze, 
Wrzuca do skrzynki, strumniałej przy murze, 
List, nieudolnie skreślony do Boga. 
  1. przed się — dziś popr.: przed siebie. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Łąka (tom) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-laka-tom/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis