XV

Zagłębiłem się dziś znowu w markownik1 Rudolfa. Co za cudowne studium! Ten tekst jest pełen odsyłaczy, aluzji, napomknięć i pełen dwuznacznego migotania. Ale wszystkie linie zbiegają się w Biance. Co za uszczęśliwiające supozycje2. Od węzła do węzła biegnie moje podejrzenie, jak wzdłuż lontu, zażegnięte3 świetlistą nadzieją — coraz bardziej olśnione. Ach, jak mi ciężko, jak ściska się serce od tajemnic, które przeczuwam.