Loreva
Loreva

Utwór 30 z 37

Pożegnanie żałosnego strzelca

Do widzenia... 
noc gwiazdami zaorana, 
w piersiach naszych eksploduje pusty wieczór, 
zbyt jest ciężko łzy przetapiać w męską szorstkość, 
zbyt jest ciężko gorzkiej prawdy w ustach nie czuć. 
Niebo w błocie zatopione pije ziemię 
i zwichrzone, granatowe szarpie drzewa, 
to zbyt trudno nigdy szczęścia swego nie mieć 
i o szczęściu bohaterstwa swego śpiewać. 
Tak daleko, droga ciężka i nabrzmiała, 
od łez twardych poorana w długie bruzdy, 
tak się idzie, łoskotami szyjąc próżnie, 
po kamieniach mgłą opitych, bielą tłustych. 
Zbyt daleko są okopy krwią rozpękłe, 
myśl na drutach krwawi usta nieszczęśliwe 
i bezradnie ciemne noce nawołują. 
Zbyt jest trudno wrócić do was młodym, żywym, 
zbyt jest trudno... 
łatwo zostać bohaterem... 
Jakie szczęście, że nie można tego dożyć, 
kiedy pomnik ci wystawią, bohaterze, 
i morderca na nagrobkach kwiaty złoży.  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Juwenilia II · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-juwenilia-ii/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis