Loreva
Loreva

Utwór 33 z 78

Lew, wół, lis

Lew zjadł był woła. 
Strach dookoła 
Powstał niezmierny, 
Bo wół był wierny, 
Źle łask nie użył, 
Poczciwie służył. 
Jeszcze by to znośniejsza, gdyby był lew zrzędził, 
Wypędził; 
Ale stracić i skórę, i łaskę to wiele. 
Przyjaciele, 
(Bo ich miał, choć minister, nieboszczyk) płakali: 
Lis raz w raz chwali 
Najjaśniejszego króla jegomości 
Dzieła pełne dobroci, pełne łaskawości. 
Nieznośno to wszystkim było, 
A na koniec i lwu się słuchać uprzykrzyło. 
Więc biorąc na się postać ponurą i hardą, 
Rzekł z gniewem, z wzgardą: 
«Lisie! Czym jesteś, z tym się nie wydawaj, 
Jeżeliś głupi, nie chwal; mądry, nie przymawiaj1». 
  1. przymawiać — ganić, krytykować. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Ignacy Krasicki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Bajki nowe · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bajki-nowe/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis