Źródło i licencja tłumaczenia
Przyśpiew
Łeb ująwszy w dwie chwytki,
Pszczoła, nim ją porwie lot,
W słońcu myje się, jak kot —
I do naga z odwianych1 skrzydeł się rozbiera.
Lada powiew — lada
Płoszy wróbli stada,
I psi rumian2 kreśli cień
Ten sam niemal, co dzień w dzień,
I żuk brzuchem w niebiosy złudnie zaumiera3.
Młyn mu kołem ojcuje,
Spoza lasu szumi las,
Spoza czasu szemrze czas,
Droga roztopolona4 śni się nie do końca...
Utrudą5 żałobny
Koń, dozgonnie ksobny6,
Zaniepatrzył się na wóz,
Przymknął oczy w cieniu brzóz
I krótkim kaszlem dudni, jak kobza7, do słońca.
Niech wypoczną w nim trawy!
Z łbem na łapie chudy pies
Śpi po łapy owej kres,
Jakby na niej się świata kończyło bezdroże.
Ziele w jarze8, ziele!
Skąd twoje wesele9?
Niech się wzmaga wiew10 i żar,
Niech się wzmaga bór i jar,
I to wszystko, co jeszcze, prócz nich, stać się może!
- odwiany — odsunięty przez powietrze. [przypis edytorski] ↩
- rumian psi — roślina polna o pierzastych liściach oraz białych lub żółtych kwiatach w formie koszyczków. [przypis edytorski] ↩
- zaumierać (daw.) — zamierać, obumierać. [przypis edytorski] ↩
- roztopolony (neol.) — otoczony topolami. [przypis edytorski] ↩
- utruda — zmęczenie, trud. [przypis edytorski] ↩
- ksobny — idący ku sobie. [przypis edytorski] ↩
- kobza — ludowy instrument muzyczny, przypominający dudy. [przypis edytorski] ↩
- jar — dolina, wąwóz. [przypis edytorski] ↩
- wesele (daw.) — radość. [przypis edytorski] ↩
- wiew — podmuch. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Bolesław Leśmian
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Łąka (tom) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-laka-tom/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.