Utwór 3 z 118

Atłas i kitaj

Atłas w sklepie z kitaju1 żartował do woli;
Kupił atłas pan sędzic2, kitaj pan podstoli3.
A że trzeba pieniędzy dać było kupcowi,
Kłaniał się bardzo nisko atłas kitajowi.
Gdy przyszło dług zapłacić, a dłużnik się wzbraniał,
Co rok się potem kitaj atłasowi kłaniał.

kitaj — tanie, cienkie płótno bawełniane; por. kitajka. [przypis redakcyjny] ↩
sędzic — syn sędziego. [przypis redakcyjny] ↩
podstoli — pierwotnie jeden z urzędów stołu królewskiego, zastępca stolnika, później również jeden z urzędów ziemskich. [przypis redakcyjny] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Ignacy Krasicki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Bajki i przypowieści · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bajki-i-przypowiesci/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.