Utwór 17 z 31

Zator

Niedziela, sprawy się komplikują. Bazylia jest w doniczce; zanim
jakieś pesto, trzeba ją wyżywić. A ty boisz się środka — korytarzy, żyłek.
Masz je tak blisko wierzchu, że mogłabym ci wejść w krwiobieg jednym
płynnym ruchem.

Ale póki co, wracasz na noc do domku na drzewie pod moją łopatką.
Pomyśl, czy to nie dziwne, że nigdy nie zobaczę, jaki masz wyraz, kiedy
tam lądujesz. Pomyśl, czy to nie dziwne, że tyle słów nie zmienia się
w ciało.

Dokarmianie światła, na uwadze
szlaban, balustrada z widokiem na skórę.

Źródło i licencja

same same · Barbara Klicka

Licencja Wolnej Sztuki 1.3

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

same same · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/klicka-same-same/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.