Loreva
Loreva

Utwór 3 z 7

III

Spotykam go codziennie

Spotykam go codziennie. Twarz, wklęta w ramiona, 
Jak mgła, męczarnią oczu ledwo obgłębiona. 
Wyciąga błędnej ręki widemko niemrawe, 
By nim zgłaskać surduta połataną jawę. 
Patrzy we mnie, jak w pustkę, lecz głowy nie zniża. 
Te same zawsze gwoździe tłoczą go do krzyża. 
Życie nowych mu skąpi, a starych nie kruszy. 
Gdzie mu tam w myśli teraz nowy gwóźdź dla duszy! 
Już niezgrabny od nędzy, zły i niedorzeczny, 
Chce coś mówić, lecz wstyd go przeraża odwieczny — 
Ten wstyd, co w swój niebieski wpatrzony rodowód, 
Pielęgnując cierpienie, boczy się na powód. 
Wstydu jego przede mną zawczasu się wstydzę — 
Więc udaję, że w tłumie już go niedowidzę. 
A chcę mu coś powiedzieć — coś na wieczność całą — 
Rozpłakać się... rozśmieszyć to zgłodniałe ciało — 
Nakarmić i przyodziać nadmiernie, odświętnie. — 
Ale on mnie już minął i znikł obojętnie. 
I tak zawsze i nigdy nie będzie inaczej... 
Nikt nie zmieni mgły jego i mojej rozpaczy, 
I nikt nas — choć się rozpacz do mgły czasem zbliża — 
Nie wbije nowym gwoździem do wspólnego krzyża. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Dziejba leśna (tomik) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziejba-lesna/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis