Loreva
Loreva

Utwór 1 z 10

Lokomotywa

Stoi na stacji lokomotywa,  
Ciężka, ogromna i pot z niej spływa:  
Tłusta oliwa.  
Stoi i sapie, dyszy i dmucha,  
Żar z rozgrzanego jej brzucha bucha:  
Buch — jak gorąco!  
Uch — jak gorąco!  
Puff — jak gorąco!  
Uff — jak gorąco!  
Już ledwo sapie, już ledwo zipie, 
A jeszcze palacz węgiel w nią sypie. 
Wagony do niej podoczepiali  
Wielkie i ciężkie, z żelaza, stali  
I pełno ludzi w każdym wagonie,  
A w jednym krowy, a w drugim konie,  
A w trzecim siedzą same grubasy,  
Siedzą i jedzą tłuste kiełbasy,  
A czwarty wagon pełen bananów,  
A w piątym stoi sześć fortepianów,  
W szóstym armata — o! jaka wielka!  
Pod każdym kołem żelazna belka!  
W siódmym dębowe stoły i szafy,  
W ósmym słoń, niedźwiedź i dwie żyrafy,  
W dziewiątym — same tuczone świnie,  
W dziesiątym — kufry, paki i skrzynie.  
A tych wagonów jest ze czterdzieści,  
Sam nie wiem, co się w nich jeszcze mieści.  
Lecz choćby przyszło tysiąc atletów1 
I każdy zjadłby tysiąc kotletów,  
I każdy nie wiem jak się wytężał,  
To nie udźwigną, taki to ciężar.  
Nagle — gwizd!  
Nagle — świst!  
Para — buch!  
Koła — w ruch! 
Najpierw — powoli — jak żółw — ociężale,  
Ruszyła — maszyna — po szynach — ospale,  
Szarpnęła wagony i ciągnie z mozołem2,  
I kręci się, kręci się koło za kołem,  
I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej,  
I dudni, i stuka, łomoce i pędzi,  
A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!  
Po torze, po torze, po torze, przez most,  
Przez góry, przez tunel, przez pola, przez las,  
I spieszy się, spieszy, by zdążyć na czas,  
Do taktu turkoce i puka, i stuka to:  
Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to.  
Gładko tak, lekko tak toczy się w dal,  
Jak gdyby to była piłeczka, nie stal,  
Nie ciężka maszyna, zziajana, zdyszana,  
Lecz fraszka3, igraszka, zabawka blaszana.  
A skądże to, jakże to, czemu tak gna?  
A co to to, co to to, kto to tak pcha,  
Że pędzi, że wali, że bucha buch, buch?  
To para gorąca wprawiła to w ruch,  
To para, co z kotła rurami do tłoków4,  
A tłoki kołami ruszają z dwóch boków  
I gnają, i pchają, i pociąg się toczy,  
Bo para te tłoki wciąż tłoczy i tłoczy,  
I koła turkocą, i puka, i stuka to:  
Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to!...  
  1. atleta — silny człowiek. [przypis edytorski] ↩
  2. mozół — trud, wielki wysiłek. [przypis edytorski] ↩
  3. fraszka (daw.) — błahostka, drobnostka, drobiazg. [przypis edytorski] ↩
  4. tłok — część silnika lub innej maszyny. Pod wpływem pary lub gazu tłok porusza się w ściśle dopasowanym cylinrze, przenosząc naciskającą na niego siłę na dalsze elementy silnika. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Julian Tuwim

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Lokomotywa · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tuwim-lokomotywa/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis