Loreva
Loreva

Utwór 3 z 6

IV

Huczy nade mną halny wiatr... Na drogi 
Jego przemocy, po których zagłada 
I ból pośpiesza, duch się mój wykrada, 
Świeżo uskrzydlon, żądny łez i trwogi. 
A od hal bujnych płynie jęk złowrogi — 
Rozpacz łkająca, że wichr pobił stada 
I porozrzucał koleby... I blada, 
Z włosem rozwianym i z drżącemi nogi, 
Postać juhasa1 przed oczy mi stanie... 
I, niby orzeł z podciętmi pióry, 
Krwią skrapiający swe rodzime granie, 
Duch mój do smreków tuli się bezwładnie 
I naprzód czuje strach i żal ponury, 
A potem znowu — senność go opadnie... 
  1. juhas — młody pasterz owiec. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kasprowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Z Tatr · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-wichrow-i-hal-z-tatr/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis