1. Prometeusz i Zeus

1. Prometeusz: Uwolnijże mnie, Zeusie! Jużem się strasznie nacierpiał.

Zeus: Mam uwolnić ciebie, mówisz? A tobie trzeba było cięższe kajdany nałożyć i cały Kaukaz położyć na głowie, a szesnaście sępów żeby ci nie tylko wątrobę szarpało, ale żeby ci jeszcze i oczy wydziobały za to, żeś nam takie zwierzątka wymodelował — ludzi — i ogień ukradłeś, i kobiety wymajstrowałeś. A po co mówić o tym, jakeś mnie oszukał, kiedyś przy podziale mięsiwa dla mnie odłożył kości obwinięte sadłem, a lepszą część zachowałeś dla siebie?

Prometeusz: A czym1 już wystarczającej kary nie odcierpiał, tak długi czas na Kaukazie przykuty i tego orła — oby zdechł najgorzej ze wszystkich ptaków! — własną karmię wątrobą?

Zeus: To nie jest nawet drobna cząstka tego, coś ty powinien wycierpieć.

Prometeusz: A ja ci mówię, Zeusie, że nie puścisz mnie bez okupu. Ja ci przepowiem coś, co się bardzo przyda.

2. Zeus: Nabierasz mnie, Prometeuszu; bawisz się w sofistę.

Prometeusz: I co mi z tego przyjdzie? Ty przecież nie zapomnisz na drugi raz, gdzie jest Kaukaz, i nie zabraknie ci kajdan, jeżeli znowu coś zacznę majstrować i złapią mnie.

Zeus: Powiedz naprzód, jaki okup chcesz dać za swoje sprawki, który by się nam przydał na coś?

Prometeusz: A jeżeli ja ci powiem, po co ty idziesz teraz, to dasz mi wiarę, kiedy ci coś innego też przepowiem?

Zeus: Czemużby nie?

Prometeusz: Do Tetydy2 idziesz — mieć z nią stosunek.

Zeus: Toś zgadł. A co dalej? Bo zdaje się, że powiesz jakąś prawdę.

Prometeusz: Zgoła się, Zeusie, nie wdawaj z córką Nereusa. Bo jeżeli ona zajdzie w ciążę od ciebie — to, co na świat przyjdzie, urządzi cię tak samo, jakeś ty zrobił.

Zeus: To znaczy, że zrzucą mnie z tronu?

Prometeusz: Oby się tak nie stało, Zeusie! Tym tylko grozi stosunek z nią.

Zeus: A, to bierz licho Tetydę! A ciebie niech za to Hefajstos uwolni.