AKT PIERWSZY

Dostojny księże Hugonie, skończ przekładania, sprawa pójdzie pod sąd Izby gwiaździstej, a sir Robert Płytek, koniuszy, nie zlęknie się dwudziestu takich Falstaffów.

W hrabstwie Gloucester sędzia pokoju i Coram1.

Tak jest, kuzynie Chudziaku, i custalorum2.

A do tego Rotolorum3 i rodowity szlachcic, mości plebanie, który się pisze armigero4 na wszystkich aktach, upoważnieniach, kwitach i obligach; armigero.

Tak się piszę i tak zawsze się pisałem od lat trzechset.

I tak się pisali wszyscy jego sukcesorowie, którzy go poprzedzili, i tak się pisać będą mieli prawo wszyscy przodkowie, co się po nim urodzą. Wszyscy mogą się pieczętować dwunastu białymi szczypami5.

Herb to stary.

Twanaście szczyp przystoi staremu herpowi. Szczypa stary to ludzki przyjaciel, a znaczy ogień i ciepło.

Szczyp jest to biała ryba, a, żeby herb był stary, musi być ryba solona.

Czy mam prawo herb mój ćwiartkować, kuzynie?

Będziesz miał prawo, zawierając stadło6.

To prawta, że musi ćwiartkować, kto chce mieć stadło!7.

Bynajmniej.

Musi ćwiartkować, powtarzam, po jeśli weźmie jedno stadło, zostanie tylko resztka, tak mi się przynajmniej zdaje, piorąc rzeczy na mój płytki rozum, Ale dajmy temu pokój. Jeśli ci sir John Falstaff upliżył, ja, jako duchowna osopa, z radością ofiaruję wam moje pośrednictwo, aby załagodzić sprawę i skończyć interes przez kompromis.

Izba rozsądzi; to był gwałt oczywisty.

Nie przystoi, żepy Izpa gwałtów słuchała; nie ma pojaźni pożej w gwałtach, a trzepa wam wiedzieć, że Izba wolałaby coś usłyszeć o pojaźni pożej, a nie o gwałtach; niech wam to służy za przestrogę.

Ha, na moją głowę, gdybym odmłodniał, szabla skończyłaby wszystko!

Lepiej, żepy tę szaplę zastąpili przyjaciele i położyli koniec wszystkiemu. Ale wylągł się nowy projekt w mojej głowie, który przyta się może na co. Jest tu niejaka panna Anna Page, córka pana Jerzego Page, a piękny to kwiatek panieństwa, na uczciwość.

Panna Anna Page, co ma ciemne włosy, a cedzi słówka, jak wielka pani?

Ona właśnie; to mi kopieta, jakiejpyś chciał za żonę. A siedemset funtów monety i złota zapisał jej na śmiertelnem łożu dziadek (taj mu Panie ratosne zmartwychwstanie!), do których ma prawo, byle się toczekała lat siedemnastu. Zdaniem mojem pyłopy lepiej skończyć wszystkie swary, a pomyśleć o małżeństwie pana Aprahama z panną Anną Page.

Więc dziadek zostawił jej siedemset funtów?

A ojciec zeprał dla niej więcej jeszcze grosiwa.

Znam ja tę młodą panienkę; nie zbywa jej na dobrych przymiotach.

Sietemset funtów i speranta8, tobre to przymioty.

Więc idźmy do uczciwego pana Page. Czy zastaniemy tam Falstaffa?

Mamże ci powiedzieć kłamstwo? Gartzę kłamcą, jak gartzę fałszywym człowiekiem, jak gartzę człowiekiem, który nie mówi prawty; zastaniesz tam kawalera sir Johna. Ale proszę cię, słuchaj raty życzliwych ci ludzi. Zastukam we trzwi pana Page stuka. Hola! Pokój temu tomowi. Wchodzi Page.

Kto tam?

Płogosławieństwo poże i twój przyjaciel, i pan sętzia Płytek, i młoty pan Chutziak, który kto wie, może ci inną zaśpiewa piosneczkę, jeśli rzeczy po twojej pójtą myśli.

Cieszę się, mości panowie, że was widzę przy dobrym zdrowiu; a wam, panie Płytku, dziękuję za zwierzynę.

Panie Page, rad cię widzę. Niech wam to będzie na zdrowie. Pragnąłbym, żeby lepsza była zwierzyna, bo źle była zabita. A jakże zdrowie dobrej pani Page? Kocham was zawsze z całego serca, na uczciwość, z całego serca.

Dziękuję wam, panie sędzio.

To mnie raczej dziękować należy; więc krótko a węzłowato, najpiękniej dziękuję.

Cieszę się, że cię widzę, dobry panie Chudziaku.

A jak się ma twój płowy chart, panie Page? Słyszałem, że na wyścigach w Cotsall mydło woził.

Rzecz nie była rozstrzygnięta.

Nie chcesz się tylko przyznać, nie chcesz się przyznać!

Bardzo wierzę. To wasza wina, wasza wina, bo to pies doskonały.

Powiedz raczej, że to kundel.

A ja utrzymuję, że to pies doskonały, że to pies piękny. Czy można powiedzieć więcej, jak że doskonały i piękny? Czy sir John Falstaff jest w waszym domu?

Jest w naszym domu, a pragnąłbym waszym być pośrednikiem.

Oto mi słowa, jakie chrześcijaninowi przystoją.

Pokrzywdził mnie, panie Page.

Sam się po części do winy przyznaje.

Przyznać się nie znaczy naprawić, czy nieprawda, panie Page? Pokrzywdził mnie, na uczciwość, pokrzywdził mnie; Robert Płytek, armigero, powiada, że był pokrzywdzony.

Właśnie sir John nadchodzi.

Więc to rzecz zdecydowana, mości Płytku, że zanosisz na mnie skargę przed króla jegomości?

Panie kawalerze, zbiłeś moich ludzi, wystrzelałeś moją zwierzynę, wyłamałeś mój zwierzyniec.

Ale nie wycałowałem córki twojego gajowego.

Wolne żarty. Odpowiesz za to, kawalerze.

Odpowiem natychmiast i bez ogródki: wszystko to prawda. Spodziewam się, że jasna odpowiedź.

Rozpozna to Izba.

Zrobiłbyś lepiej, panie Płytku, gdybyś siedział cicho w własnej izbie, bo tylko na śmiech się wystawisz.

Pauca verba9, sir Johnie, topre słowa!

Ja mu dałem coś lepszego jak dobre słowa, bo dobry uczynek. Mości Chudziaku, rozpłatałem ci czaszkę, co masz jeszcze do mnie?

Bądź spokojny, mości panie, mam w tej czaszce dosyć rzeczy przeciw tobie, mam też i przeciw twoim trzem urwizom rzezimieszkom, których nazwiska Bardolf, Nym i Pistol. Wciągnęli mnie do szynkowni, upoili, a potem do grosza okradli.

A ty banburski10 serze!

Mniejsza o to.

Co śmiesz utrzymywać, Mefostofilu11?

Mniejsza, mniejsza o to.

Porąbać go! Pauca, pauca! Porąbać, to moja reguła.

Gdzie Głuptas, mój sługa? Czy nie wiesz, kuzynie?

Cicho, panowie! Partzo proszę. Czas już porozumieć się. Trzech jest, jak rozumiem, polupownych sętziów w tej sprawie; to jest pan Page, vitelicet12 pan Page; po wtóre ja, vitelicet ja; a trzecim sętzią, ostatecznie i na koniec, jest pan gospotarz operży pod Potwiązką.

My trzej mamy ich wysłuchać i sprawę zakończyć.

Pardzo toprze; wciągnę treść całej sprawy do mojego pugilaresu13, a roztrząśniemy ją potem z największą jak pędzie można tyskrecyą.

Pistol!

Słucha uszyma.

Do kroćset peczek! Co to za wysłowienie: słucha uszyma, co za afektacja!

Pistol, czy zwędziłeś sakiewkę pana Chudziaka?

Na te rękawiczki, zwędził; a jeśli kłamię, bodaj moja noga nie postała więcej w mojej wielkiej sali! Zwędził mi trzy złote groszy, trzy w samych dziesiątakach i dwa edwardowskie talary, które płaciłem pięć złotych groszy dziesięć sztuka u Jeda Millera, na te rękawiczki!

Pistol, czy to prawda? Czy to bezwarunkowa prawda?

Tylko warunkowa tam prawta, gdzie idzie o zwarowanie.

Jeśli nie on, to ten mnie okradł, na moje rękawiczki!

Uważaj, co mówisz, mości panie, a wiwat dobry humor! Nie przepuszczam takich przypuszczań! To moja odpowiedź.

Więc na mój kapelusz, ten jegomość z czerwoną gębą ma moją sakiewkę; bo choć nie mogę sobie przypomnieć, co robiłem, gdyście mnie spoili, nie jestem jeszcze jednak zupełnym osłem.

Co mówisz na to, Janie Szkarłacie?

Mówię, że ten jegomość sam zapił swoje pięć zamysłów.

Chcesz powietzieć: swoje pięć zmysłów; o zgroza, co za nieuctwo!

A gdy raz sobie w czub nalał, plótł, jakby się wyrwał od czubków i bredził jakby w delirium14.

He, teraz sobie przypominam, że i wtedy także mówił po łacinie. Ale mniejsza o to; odtąd, póki życia, nie upiję się, chyba w towarzystwie uczciwych, grzecznych i bogobojnych ludzi; nauczył mnie rozumu wasz figiel. Jeśli sobie zaleję kiedy głowę, to zaleję z ludźmi, u których jest jeszcze bojaźń boża, a nie z pijanym hultajstwem.

To mi się nazywa uczciwe postanowienie, sątź mnie, Poże.

Słyszycie panowie, że przeczą wszystkiemu, słyszycie.

Nie, córko, wróć z winem do domu, tam wychylimy szklenicę.

O nieba! To panna Anna Page.

Jakże zdrowie, pani Ford?

Pani Page, na honor, przychodzisz w porę. Z przeproszeniem całuje ją.

Żono, pozdrów tych panów. Proszę z sobą; mamy dziś na obiad pasztet ze zwierzyny, prosto z pieca. Proszę z sobą, panowie, a mam nadzieję, że utopimy wszystkie urazy.

Wolałbym teraz mieć pod ręką mój Zbiór Pieśni i Sonetów niż czterdzieści złotych w kieszeni. Wchodzi Głuptas Gdzież to bywałeś, Głuptasie? Jak to, więc mam sobie sam służyć? Hę? Czy masz przy sobie Wybór Zagadek? Hę?

Wybór Zagadek? Alboż go pan nie pożyczyłeś Halce Pierożek, w ostatni dzień Wszystkich Świętych, na tydzień przed Świętym Michałem?

Śmiało, kuzynie! Śmiało, kuzynie! Czekamy na ciebie. Jeszcze słowo, kuzynie. Uważaj, kuzynie, jest już, że tak powiem, deklaracja, pewien rodzaj deklaracji, zrobiony z daleka jeszcze przez dostojnego księdza Hugona. Czy mnie rozumiesz?

Doskonale. Bądź spokojny, kuzynie; zobaczysz, że się poprowadzę roztropnie. Jeśli już na to mi przyszło, zrobię, co nakazuje roztropność.

Aleć zrozum mnie na koniec.

Rozumiem cię bardzo dobrze, kuzynie.

Słuchaj jego raty, panie Chutziaku. Tam ci opis całej sprawy, jeśli masz po temu serce.

Zrobię wszystko, co radzi kuzyn Płytek. Przebacz, proszę, dostojny plebanie; to sędzia pokoju w swoim obwodzie, choć ze mnie prosty tylko człowiek.

Ale tu nie o to rzecz itzie: tu itzie o małżeństwo.

Tu cały sęk, miły kuzynie!

Tak jest, tu sęk, tu itzie o Pannę Annę Page.

Jeśli o to idzie, wezmę ją za żonę, byle rozsądne były warunki.

Ale czy masz to niej jakie czułe afekta? Niech się towiemy z twoich ust lup twoich warg, po, jak niektórzy filozofowie utrzymują, wargi stanowią część ust, więc powietz topitnie, czy czujesz jaki pociąg do tziewczyny?

Kuzynie Abrahamie Chudziaku, czy możesz ją kochać?

Spodziewam się, panie, że zrobię, co przystoi człowiekowi, chętnemu iść za radą rozumu.

Przez Poga i Wszystkich Świętych, tłumacz się jasno: czy masz ku niej jaką przychylność?

Tak jest, musisz powiedzieć nam wyraźnie, czy chcesz wziąć ją za żonę z dobrym posagiem?

Gotów jestem do większej ofiary na twoje żądanie, kuzynie, do daleko większej.

Aleć zechciej mnie zrozumieć, zechciej zrozumieć, kochany kuzynie! Wszystko, co teraz robię, robię dla twojego szczęścia. Czy możesz ją kochać, tę dziewczynę?

Wezmę ją za żonę na twoje żądanie, a jeśli nie ma wielkiej miłości w początku, niebo może ją odmnożyć przy lepszej znajomości, gdy raz pobrani będziemy mieli więcej okazji do poznania się. Spodziewam się, że z poufałością rozwinie się sentyment. Ale skoro ty mówisz: weź ją, wezmę ją; to moja niezmienna, wolna rewolucja.

Pardzo tyskretna otpowietź. Jest tylko mała omyłka w wyrazie rewolucja; właściwy wyraz, wetle naszego rozumienia, jest rezolucja15; ale intencja pyła topra.

I ja myślę, że intencja mojego kuzyna była dobra.

Zaręczam, a niech mnie powieszą, jeśli kłamię, na uczciwość.

Ale jak widzę, zbliża się panna Anna. — Chciałbym odmłodnieć dla twojej miłości, panno Anno!

Obiad na stole; ojciec mój czeka na wasze zacne towarzystwo.

Śpieszę do niego, śpieszę, piękna panno Anno!

Tam to kata! Nie chciałpym chypić penetykcji16.

Czy raczysz wejść i ty także, szanowny panie?

Nie, pani, dziękuję, na honor, z całego serca. Bardzo mi tu dobrze.

Obiad czeka na was od dawna gotowy.

Nie jestem głodny, dziękuję, na honor. Ruszaj, pachołku, a choć jesteś moim sługą, idź służyć mojemu kuzynowi Płytkowi. (Wychodzi Głuptas) Nawet sędzia pokoju może czasem potrzebować usługi pachołków swojego przyjaciela. Jak na teraz, mam trzech ludzi i jednego chłopaka, póki nie umrze moja matka. Ale mniejsza o to, żyję tymczasem jak biedny urodzony szlachcic.

Nie mogę wrócić bez ciebie, szanowny panie, bo nie siądą do stołu, póki nie przyjdziesz.

Na uczciwość, nic do ust nie wezmę; ale dziękuję ci, panienko, jakbym doskonale obiadował.

Ale bardzo proszę, panie, wejdź do domu.

Wolę tu się przechadzać. Dziękuję. Otarłem sobie goleń, dni temu kilka, bijąc się na szablę i sztylet z fechmistrzem. Szło za trzy trafienia o półmisek gotowanych śliwek, i na honor, od tego czasu nie mogę znieść zapachu gorącej potrawy. Ale czemu wasze psy tak szczekają? Czy są w mieście niedźwiedzie?

Zdaje mi się, że są; słyszałam przynajmniej, jak o nich mówiono.

Zapamiętale lubię hece17, choć nie ma na nich gorętszego ode mnie człowieka w całej Anglii; o lada nic gotów jestem szukać kłótni. Czy nieprawda, panno Anno, że strach cię bierze na widok puszczonego niedźwiedzia?

Prawda.

A dla mnie jest to jadło i napitek. Dwadzieścia razy widziałem puszczonego Sackersona, chwyciłem go za łańcuch, ale możesz mi wierzyć, że kobiety wrzeszczały wniebogłosy na ten widok. Ciężko by mi było przestrach ich opisać, bo kobiety, trzeba wyznać, nie mogą znieść widoku niedźwiedzia18; brzydka to i dzika bestia.

Przybywaj, panie Chudziaku, przybywaj! Na ciebie tylko czekamy.

Nic do ust nie wezmę; dziękuję.

Terefere! Nie ma tu wyboru, musisz iść z nami.

Więc proszę, pokaż mi drogę.

Idźmy!

Panno Anno! Tobie się należy pierwszeństwo.

O nie, nie, panie, bądź naszym przewodnikiem.

Na uczciwość, nie wejdę pierwszy, na uczciwość, nie, nie wejdę. Nie chcę ci robić tej krzywdy, panno Anno!

Ale proszę.

Wolę być niegrzecznym, niż nudnym. Sama się krzywdzisz, panno Anno! I na tym koniec, tak.

Ruszaj, a pytaj o trogę to tomu toktora Kajusza. Mieszka tam niejaka pani Żwawińska, która jest nipy jego mamką, alpo jego niańką, alpo jego kucharką, alpo jego praczką, alpo jego szwaczką.

Dobrze, panie.

Słuchaj tylko, a powiem ci coś lepszego. Ottaj jej ten list, po to jest kopieta serteczna przyjaciołka panny Anny, a list ten ją prosi, żepy poparła intencje twojego pana do panny Anny Page. Więc proszę, śpiesz się, a ja tymczasem idę skończyć mój opiat, po przyjtą jeszcze pórsztówki i ser.

Panie gospodarzu Podwiązki!

Co mówi dzielny mój zuchter19? Wytłumacz się uczenie a mądrze.

Naprawdę, panie gospodarzu! Muszę odprawić część moich ludzi.

Odgoń, junaku, Herkulesie, degraduj! Niech idą w świat, der, der!

Siedzę tu gospodą za dziesięć funtów na tydzień.

Drugi z ciebie cesarz, Cezar, Kajzer i Fizar20. Biorę na mój rachunek Bardolfa; będzie mi beczki odszpuntowywał i ściągał butelki. Czy zgoda junaku, Herkulesie?

Zrób tak, dobry panie gospodarzu!

Powiedziałem; niech idzie za mną. Zobaczę, czy będziesz w stanie zarobić na kawałek chleba, szumując. Słowny ze mnie człowiek. Idź za mną. (Wychodzi)

Idź za nim, Bardolfie. Piwniczy! Dobre to rzemiosło. Ze starego płaszcza można wykroić nową kurtkę, a z wywiędłego sługi świeżego piwniczego. Idź za nim i bądź zdrów!

Jest to rzemiosło, za którym od dawna wzdychałem. Urosnę! (Wychodzi)

Plugawe cygańskie plemię! I ty chcesz czopem obracać?

Po pijanemu był poczęty; czy koncept niedobry? Nie ma w jego duszy nic heroicznego, i na tym koniec.

Rad jestem, żem się na koniec żagwi21 tej pozbył. Kradzieże jego zbyt były jawne; jego wędzenie było jak śpiewak niećwiczony — nie trzymało miary.

To mi talent — kraść w krótkich pauzach.

Mądrzy ludzie nazywają to subtylizowaniem. Kraść! Fe, figa za takie wyrażenie!

Nie chcę dłużej taić wam prawdy, panowie: już prawie świecę piętami.

Przygotuj się więc na odmrożenie.

Nie ma lekarstwa; czas zacząć tumanić, muszę kierować się przemysłem.

Młode kurczęta muszą mieć strawę.

Czy zna który z was Forda, tutejszego mieszczanina?

Znam tego jegomościa, pięknej to człowiek substancji22.

Uczciwe moje chłopaki, powiem wam teraz, co u mnie za pasem —

Dwa sążnie obwodu i coś w przysypku.

Schowaj żarty na później, Pistolecie! Prawda, że mam w pasie coś około dwóch sążni; lecz nie o pasie teraz myślę, ale o zapasie. Krótko węzłowato, zamierzam stroić koperczaki23 do żony Forda. Czuję nosem zwierzynę. Jej słowa, jej uśmiechy, jej zalotne spojrzenia, wszystko daje mi zachętę. Mogę jasno tłumaczyć całe znaczenie poufałego jej stylu, a najsurowsze słowo jej postępowania znaczy dobrą angielszczyzną: jestem sir Johna Falstaffa.

Studerował, widzę, jej chęci i przetłumaczył je z języka uczciwości na angielski.

Głęboko zarzucił kotwicę. Jak wam się zdaje ten humor?

Otóż, jak powiadają ludzie, rozrządza ona po swojej woli workiem swojego męża, a w tym worku siedzą pułki aniołów.

Przywołaj więc na pomoc równą liczbę diabłów i ruszaj do szturmu, to moja rada.

Humor rośnie; doskonale; shumoruj mi tych aniołów.

Napisałem tu sobie list do niej, a ten list drugi do żony pana Page, która także strzelała do mnie oczyma, chwila temu, i doświadczonym wzrokiem badała moje doskonałości. Promień jej źrenicy to ślizgał się po moich nogach, to krążył po moim majestatycznym brzuchu.

To więc słońce świeciło na kupie gnoju.

Dziękuję ci za ten humor.

O, błąkała się po mojej osobie tak łakomym spojrzeniem, że chętka jej oka zdawała mi się dopiekać jak szkło palące. Oto jest drugi list, do niej wystosowany. I ona też nosi sakiewkę; to druga Gujana — samo złoto i dostatek. Będę obu zwodnikiem, a one obie będą mi płatnikiem, moimi Wschodnimi i Zachodnimi Indiami24, będę z obydwiema handlował. Idź więc i ponieś ten list do pani Page, a ty ponieś ten do pani Ford. Odrosną nam pióra, chłopaki, odrosną nam pióra!

Z szablą przy boku mam twym być Pandarem25? Nigdy! Niech wprzódy diabli wszystko wezmą!

Nie chcę być winnym podłego humoru; trzymaj sobie twój list humorystyczny, bo ja chcę żyć, jak szlachcicowi przystoi.

Chcesz się zemścić?

Na niebo i gwiazdy!

Sprytem czy stalą?

Obydwoma humorami: uwiadomię Forda o humorze tej miłości.

Mój humor nie ostygnie. Podbudzę Forda, żeby się wziął do trucizny; nabawię go żółtaczki, bo gniew mój niebezpieczny: to mój prawdziwy humor.

Czysty z ciebie Mars malkontentów: rachuj na moją pomoc, marsz!

Słuchaj, Janku Rugby, proszę cię, idź, wyjrzyj oknem i zobacz, czy nie ujrzysz wracającego mego pana, pana doktora Kajusza, bo na uczciwość, gdyby wrócił, a znalazł kogo w domu, narobiłby harmideru i na straszną wystawił próbę bożą cierpliwość i królewską angielszczyznę.

Stanę na czatach wychodzi.

Idź więc, Janku, a za to dziś wieczór napijemy się krupniku, kiedy ogień ziemnego węgla zacznie gasnąć. Uczciwy to i pełny dobrych chęci pachołek, sługa, jakiego życzę każdemu domowi, a do tego, możesz mi wierzyć, nie plotka i nie hałaburda27. To najgorsza jego wada, że za długo odmawia modlitwy; to jego słaba strona; ale cóż robić, każdy ma swoje wady; dajmy temu pokój. Więc, jak powiadasz, imię twoje Piotr Głuptas?

W braku lepszego.

A pan Chudziak twoim jest panem?

Wyznaję.

Czy nie nosi on wielkiej, okrągłej brody, jak rękawicznika nożyce?

Nie, na uczciwość; on ma malutką twarzyczkę, z małą żółtą bródką, bródką kainowego koloru.

Łagodnego charakteru człowiek, czy nieprawda?

O, co to, to prawda. Ale mimo tego ma on pięść tak twardą, jak ktokolwiek, co by mu śmiał spojrzeć w oczy; bił się niedawno z gajowym.

Co powiadasz? O, przypominam sobie teraz doskonale. Czy nie trzyma głowy do góry, że tak powiem, a chodząc, czy się nie puszy?

I bardzo.

Niechże niebo gorszej nie spuści fortuny na pannę Annę! Powiedz księdzu plebanowi, że zrobię, co będzie można dla twojego pana. Anusia dobra to dziewczyna i pragnę — wchodzi Rugby

Umykaj! Pan mój idzie.

Toż da się nam wszystkim we znaki! Dalej! Co żywo, młodzieniaszku, schowaj się do tej komory. Zamyka Głuptasa w komorze Nie długo tu zabawi. — Hej tam, Janku Rugby! Janku! Czy słyszysz? Ruszaj, Janku, wywiedz się o twoim panu; boję się, żeby mu się co nie przytrafiło, że dotąd nie wrócił jeszcze do domu śpiewa. Tra, la, la! Wchodzi doktor Kajusz

Co to szpiewalem za trele? Ja nie lubial takie rozpusty. Proszę, poszukaj w moja komora un boitier vert28, pudelko, zielony pudelko. Czy rozumial, co ja mówil? zielony pudelko.

Rozumiem bardzo dobrze; zaraz je przyniosę. Na stronie Dzięki Bogu, że sam szukać go nie poszedł, bo gdyby tam znalazł młodego pachołka, wściekłby się od złości. Wychodzi

Fe, fe, fe, fe! Ma foi, il fait fort chaud. Je m’en vais à la cour, la grande affaire29.

(Wraca z pudełkiem) Czy to, panie?

Oui, mette le au mon30 kieszonka; dépêche31, żwawo! A gdzie ten hultaj Rugby?

Hej, Janku Rugby! Janku!

Jestem, panie.

Ty, Janek Rugby, lub Gawel Rugby, ruszaj, weź twego miecza i maszerowal za mój pięta na zamek.

Szabla moja czeka gotowa w sieni.

Na honor, za dlugo bawię. Tam do kata! Qu’ ai-je oublié?32 Są tam pewne ziółka w mój komora, którychbym nie chcial zapomnial za cały globus ziemski.

O, Boże! Znajdzie tam młodego pachołka i wścieknie się.

O, diable, diable! Co tam siedzi w mój komora? Rozbój! Larron!33 Wyciąga z komory Głuptasa Rugby, mój szpada!

Uspokój się, dobry panie.

Na co mam uspokój się?

To młody, uczciwy pachołek.

Co mial do roboty uczciwy pacholek w mój komora? Uczciwy pacholek nie wlazilbym w mój komora.

Proszę cię, panie, nie bądź tak flegmatyczny; powiem ci szczerą prawdę; pachołek ten przyszedł do mnie w posły od księdza plebana Hugona.

Bon34.

To prawda, panie, z prośbą —

Cicho! Proszę cię, cicho!

Cicho z twego języka! A ty opowiadaj twój historia.

Z prośbą do tej uczciwej szlachcianki, a twojej, panie, gospodyni, żeby powiedziała dobre słowo pannie Annie Page za moim panem w interesie małżeństwa.

I na tym koniec, Bóg świadkiem, no! Ale nie wścibię palca w ogień, gdzie nie potrzeba.

Ksiądz pleban Hugo cię poslalem? Rugby, baillez moi35 papieru. Zaczekaj tu kwilka (pisze).

Cieszę się, że tak jest spokojny, bo gdyby się wedle zwyczaju w gniewie zaciekł, tożbyś się nasłuchał krzyków i melancholii! Mimo tego jednak, człowieku, zrobię, co będę mogła, w interesie twojego pana; ale żeby ci wszystko powiedzieć, ten francuski pan mój — mogę go nazywać moim panem, bo widzisz, jestem jego gospodynią, piorę, prasuję, warzę, piekę, szoruję, przyrządzam jadło i napitek, ścielę łóżka, a wszystko sama.

Wielki to ciężar na dwie ręce.

Poznałeś się na tym? Przyznać musisz, że wielki to ciężar być wcześnie na nogach, a kłaść się późno. Mimo tego jednak, powiem ci pod sekretem, bo nie chciałabym, żeby o tym ludzie paplali, pan mój jest sam zakochany w pannie Annie; mimo tego jednak, znam myśli Anusi, nie będzie z tej mąki chleba.

Ty dureń, oddalem list ten ksiądz Hugo. Morbleu36, to kartel. Zakole go w parku. Nauczyłem tego parszywy kleka mieszać się w nie swoje sprawy. Marsz! Nie zdrowy dla ciebie dlużej tu kwaterować. Parbleu37, utnę mu wszystkie jego dwa uszy, że będzie szelma.

Ach, dobry panie, on się tylko wstawia za przyjacielem.

To nic nie znaczylo: czy nie powiedzialeś, że dostałem pannę Annę dla siebie? Na honor, zakolę tego Gawel kleka; już nominowalem gospodarza de la Jarretière38, żeby nasze szpada wymierzyl. Na honor, kcialem sam wziąć pannę Annę Page.

Dziewczyna szaleje za tobą, dobry panie, i wszystko pójdzie jak po mydle39. Trudno przeszkodzić ludziom, żeby nie paplali; tak zawsze bywało i tak będzie.

Rugby, marsz za mną do dwora. Morbleu, jak nie mam Anusia Page, to twój glowa przez okno wyrzucę. Marsz za moja pięta, Rugby.

Będziesz miał twoją własną oślą głowę, a nie Anusię. Wiem ja, co myśli o tobie Anusia. Nie ma kobiety w Windsor, która by lepiej znała jej myśli, która by u niej więcej mogła ode mnie, dzięki Bogu.

Czy jest tam kto? Hola!

Kto tam woła? Zbliż się do domu, mój panie, bardzo proszę.

Co tam nowego, dobra kobieto? Jakże zdrowie?

Tym lepiej, że tak dostojny pan pytać się o nie raczy.

Jakie masz dla mnie nowiny? Jak się ma piękna panna Anna?

O, nie ma co mówić, piękna to panna, i uczciwa, i słodka, a do tego twoja przyjaciółka, mój panie, mogę ci to powiedzieć mimochodem, za co dziękuję panu Bogu.

Czy się to przyda na co? Jak myślisz? Czy nie próżne moje zaloty?

Prawda panie, że wszystko jest w ręku tego, który mieszka tam w górze; lecz mimo tego, panie Fenton, gotowam przysiąc na Biblię, że cię kocha. Czy nie masz, panie, brodawki nad okiem?

Mam, i cóż stąd?

O, długa o tym historia. Oj, prawda, że to niewinne stworzenie jak dziecko w pieluchach, ale uczciwsza od niej nigdy nie łamała chleba. Miałyśmy co gadać przez całą godzinę o tej brodawce. Nigdy się tak nie uśmieję, jak w towarzystwie tej dziewczyny; tylko muszę wyznać, że zbyt sobie upodobała w alikolii40 i dumaniu. Lecz co do ciebie, panie Fenton, oj, to nie żarty!

Dobrze, będę się z nią dziś widział. Weź to dla siebie; nie omieszkaj mówić w moim interesie, jeśli ją zobaczysz przede mną; poleć mnie jej przyjaźni.

Może nie polecę? Oj, że polecę, to polecę! A co do brodawki opowiem panu więcej przy pierwszym widzeniu; powiem też i o innych gachach41.

Więc dobrze; a teraz bądź zdrowa, bo mam pilne i ważne interesa. (Wychodzi)

Bądź zdrów, dobry panie! — Na uczciwość, uczciwy to szlachcic; szkoda tylko, że go nie kocha Anusia, bo znam tak dobrze myśli Anusi, jak kto inny. A tam do kata! Co ja zapomniałam! Wychodzi