15 marca

Suchoty! Suchoty! Oto wyraz, o którym myślę od dwóch dni ciągle, bez ustanku, bez wytchnienia.

No, ale skądże znów we mnie taka nieubłagana pewność, że to rzeczywiście suchoty? A może to nieprawda jeszcze? A może i cała scena z herbatą to także nieprawda? Może mi się tak tylko zdawało albo też śniło w gorączce? Bo mnie się nawet dnie teraz plączą... A wreszcie, choćby to i prawdą było — czyż więc dlatego, że Stach, przesadzający, jak zwykle, boi się zarażenia — ma to być już koniecznie dowodem, że ja mam suchoty?

A jednak nie mam już chwili spokoju. Niepewność mnie dobija, w mózgu chaos, cała dusza w gorączce, w wyczekiwaniu. Być albo nie być.

Nie mogę tak spokojnie, z zimną krwią wyczekiwać przyszłości. Brak mi już siły po temu...

Raz przeciąć to wszystko... niechże wiem, że umieram i z czego umieram!

Bo może...

Jutro — nie — dziś napiszę jeszcze do Łopackiego. On specjalista od chorób piersiowych, potrafi najlepiej wyjaśnić wszystko. A że wyjaśni, w tym już moja głowa. Bajka już gotowa — godzina komedii i męczarni — i wreszcie wszystko się zakończy.

Siły tylko, ach, siły... odrobinę... okruch jaki!