Loreva
Loreva

Utwór 101 z 118

Trzcina i chmiel

Chmiel się wił wkoło trzciny, miał jej dopomagać. 
Wspierał ją; ale kiedy zbyt się zaczął wzmagać, 
Rzekła trzcina: «Daj pokój, już ja mocno stoję, 
Już i bez twego wsparcia wiatrów się nie boję». 
«Mylisz się — chmiel jej rzecze — przyjdą wiatry gorsze». 
Więc gdy coraz gałązki rozpościerał wsporsze, 
Przyszło wreszcie do tego: wiatr trzcinę ocalił, 
A chmiel, co miał podeprzeć, złamał i obalił. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Ignacy Krasicki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Trzcina i chmiel · Okładka na podstawie: slightly everything@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Trzcina i chmiel · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/trzcina-i-chmiel/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis