Loreva

Elegia (Obłoki lotne, żagle uniesień...)

Obłoki lotne, żagle uniesień, drzew przyjaciele 
na nieboskłonach. 
Głowa się chyli w ręce chropawe, głowa bolesna, 
łakną ramiona. 
Ten ptak pod wami przepływający jest moim sercem, 
ciemny, wysoki. 
Jakże mam uciec do lasów złotych przed niepokojem, 
ptaki — obłoki? 
Jakże mam wrócić pełen żałości, niedokończony 
w lot wasz i płynność? 
Dłonie przebite, krzyż za mną idzie, 
śmierci powinność. 
Tak się ta glina nieurobiona piętrzy, kamieni, 
miasta goreją. 
Jestem że grobem własnym na ziemi, 
własną nadzieją? 
Ciche obłoki! znów mnie mijacie, światła płynące, 
cienie dalekie. 
Wiarą was nazwę. Wy mnie nazwiecie próchnem żałości, 
trumną, człowiekiem.  

wrzesień 1942 r.

Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

I część: krzyż człowieczy · Okładka na podstawie: hands, Kai Engel, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

I część: krzyż człowieczy · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-i-czesc-krzyz-czlowieczy/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis