Loreva
Loreva

Utwór 6 z 27

Do Heleny

Heleno! Dla mnie urok twój 
Jest jak te barki, co przed laty 
Koiły ciężki drogi znój, 
Cicho wędrowca w swoje światy 
Niosąc przez wonne mórz bławaty.  
Śród mórz bez końca błądziłbym, 
Aleś mnie pieśnią swą Najady1, 
Hyjacyntowym włosem swym 
Pod sławy wwiodła strop — Hellady, 
Oraz w świątynię mocy — Rzym  
W niszy, jak bóstwo stoisz ciche... 
Jak w marmur widzę cię zaklętą, 
Z lampą z agatu — zażegniętą — 
Ach — ty z tych krain jesteś, Psyche2, 
Które są Ziemią Świętą! 
  1. najada (mit. gr.) — nimfa wód słodkich (lądowych). Opiekunka źródeł, strumieni, rzek, jezior oraz wodospadów; przypisywano jej właściwości opiekuńcze i uzdrowicielskie. [przypis edytorski] ↩
  2. Psyche (gr. psychē: dusza; mit. gr.) — uosobienie duszy ludzkiej, przedstawiane ze skrzydłami motyla. Bohaterka opowieści z Metamorfoz Apulejusza; ukochana Erosa, która po wypełnieniu trudnych zadań zleconych przez zazdrosną Afrodytę, otrzymała nieśmiertelność i poślubiła boga miłości, stając się matką Hedone (Rozkoszy). [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Edgar Allan Poe

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Poezje · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-poezje/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis