Loreva
Loreva

Schodząc

Mówię: powietrza mszał1 
niech się odemknie jak róża 
lub ręka trwożna — 
Nitka świecąca w marmurze 
zakwita cierniem i żal 
pali się skąpo w niebiosach. 
Wejdę. Gwiaździsty lichtarz 
dnieje proroczo w głębi, 
gwoździ czerwonych kilka 
i kość złamana nad nimi, 
dno tu jest albo światła 
skupiona, cierpka glina, 
co kwiatem głaz przygniata 
i noc piorunem przeklina. 
Mówię: królestwo moje 
z barwy licznych i dłoni dwu. 
Skowronek błyska jak płomień 
zwisa jak śpiewny sznur; 
ale jest czas miłości 
i ciemność gra jak hejnał, 
by ciałem oraz głosem 
wyrastać z zapomnienia. 
Powiedzą: smutny kraj 
i trumna głowie twarda, 
bo jakaż miłość jest 
co ziarno daje puste — 
Lecz grom powszedni gra 
jak fletnia mi przy wargach 
i ognia czarny cierń 
jest jak bolesny uśmiech. 
  1. mszał — podstawowa księga liturgiczna w kościele katolickim, według której odprawiana jest msza. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Gajcy

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Schodząc · Okładka na podstawie: (Domino)@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Schodząc · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-schodzac/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis