Loreva
Loreva

Utwór 10 z 13

Snuć miłość...

Snuć miłość, jak jedwabnik nić wnętrzem swym snuje, 
Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje, 
Rozwijać ją, jak złotą blachę, gdy się kuje 
Z ziarna złotego; — puszczać ją w głąb, jak nurtuje 
Źródło pod ziemią, — w górę wiać nią, jak wiatr wieje, 
Po ziemi ją rozsypać, jak się zboże sieje, 
Ludziom piastować, jako matka swych piastuje. 
Stąd będzie naprzód moc twa, jak moc przyrodzenia, 
A potem będzie moc twa, jako moc żywiołów, 
A potem będzie moc twa, jako moc krzewienia, 
Potem jak ludzi, potem jako moc aniołów, 
A w końcu będzie jako moc Stwórcy stworzenia. 

1839, Laussanne.

Źródło i licencja

Domena publiczna · Adam Mickiewicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Snuć miłość... · Okładka na podstawie: See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Snuć miłość... · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/liryki-lozanskie-snuc-milosc/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis