Loreva

Wiersz księżycowy

W księżycowy wniknąć chłód, 
Wejść w to srebro na wskroś złote, 
W niezawiły śmierci cud 
I w zawiłą beztęsknotę! 
Był tam niegdyś czar i śmiech, 
Tłumy bogów w snów obłędzie, — 
Było dwóch i było trzech — 
Lecz żadnego już nie będzie! 
Został po nich — rozpęd wzwyż, 
I ta oddal bez przyczyny, 
I ten złoty nadmiar cisz — 
I te srebrne szumowiny... 
Tam bym ciebie spotkać chciał! 
Tam się przyjrzeć twemu licu! 
Właśnie dwojga naszych ciał 
Brak mi teraz na księżycu! 
Noc oddycha naszą krwią, 
Krew podziemną płynie miedzą1... 
Nasze ciała teraz śpią, — 
Nasze ciała nic nie wiedzą... 
  1. miedza — pas ziemi nieuprawnej ciągnący się wzdłuż dwóch pól i oddzielający je. [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Powieść o rozumnej dziewczynie (cykl) · Okładka na podstawie: USA > Texas > Austin, antifluor@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Powieść o rozumnej dziewczynie (cykl) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-powiesc-o-rozumnej-dziewczynie-cykl/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis