Rozdział 10 z 12

Pieśń IX

Kto mi wiary dać nie chce, daj ją oku swemu
A przypatrz sie stworzeniu pilnie tak pięknemu:
Taka jeszcze nie była za dawnego wieku,
Aniołowi podobna barziej niż człowieku.

Raj tam, gdzie ona siedzi, a którędy mija,
Za jej stopami róża wstawa i lelija;
Jej k woli piękne drzewa dają cień sowity
Nie chcąc, aby ją letni żegł3 ogień obfity.

A ona, myśl wspaniałą znosząc4 z układnością,
I niedobyte serca zwycięża miłością.
A człowiekiem tak władnie jako słońce wonnym
Nawrotem5 albo magnes żelazem nieskłonnym.

Wiele oczom powinien6, o pani, kto ciebie
Oglądał a ucieszył twym pojźrzeniem siebie;
Dalszego czasu może nie zamierzać sobie,
Iżby kiedy miał gładszą oględać po tobie.

Niech sie więcej nie chłubią starodawne lata
Z swoimi Helenami; jest za tego świata7,
Która gładkością wszytki pierwsze tak minęła,
Aż i przyszłym8 nadzieję na wieki odjęła.

Pieśń IX dodana — w pieśni tej pierwsze litery kolejnych wersów tworzą akrostych: KATARZYNA JANWODINZKA; być może należy czytać to w następujący sposób: KATARZYNA, JAN WODYŃSKA (podobnie skonstruowany akrostych znajdziemy w Pieśni X; o Katarzynie Wodyńskiej jednak nic nie wiadomo). [przypis redakcyjny] ↩
W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w utworze jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski] ↩
żegł — palił. [przypis redakcyjny] ↩
znosząc — łącząc. [przypis redakcyjny] ↩
władnie jako słońce wonnym / Nawrotem — chodzi o kwiat, który zwraca się ku słońcu (bliżej nie wiadomo, o jaki). [przypis redakcyjny] ↩
powinien — zawdzięcza. [przypis redakcyjny] ↩
za tego świata — za naszych czasów. [przypis redakcyjny] ↩
przyszłym — w domyśle: przyszłym pięknościom. [przypis redakcyjny] ↩