Rozdział 4 z 12

IV. W sadzie

Nic wybornie tak nie służy,
Jak apetyt po podróży!
Kasia sama, dzięki Bogu!
Pełną miskę ma twarogu,
Ale choć niewielkiej miary1,
Zjeść zje tyle, co i stary.
A tu jeszcze jak umyślnie,
Kogut się do łyżki ciśnie,
I dziobiskiem łap z niej sera!

Tuż kokosza2 czarna gdera:
«Cóż to? Będę jajka składać,
A nie będę sera jadać?
Ho! ho! Jajka chcesz, kochanie,
To daj sera na śniadanie! —
Toć ja muszę żywić dzieci!»
Za tą jedną druga leci...
Cała toczy się gromada...
«Co to Kasia tak zajada?»

Widząc Janek, że nic z tego,
Szedł do sadu przydrożnego,
Gdzie z nim pani Marcinowa
Zgadała3 się we dwa słowa,
I z pełnego jabłek kosza
Dała wybrać trzy — bez grosza4.

choć niewielkiej miary — choć jest niedużego wzrostu. [przypis edytorski] ↩
kokosza — kura. [przypis edytorski] ↩
zgadać się z kimś — porozumieć się z kimś; dogadać się z kimś. [przypis edytorski] ↩
bez grosza — tzn. bez zapłaty; za darmo. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Maria Konopnicka

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

O Janku Wędrowniczku · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/o-janku-wedrowniczku/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.