Rozdział 1 z 3

I.

W oddali cichy klasztor. Strzeliste wieżyce,
Czerwony mur grodzący, i te sine dachy —
Odbijające niebo zwierciadłami z blachy —
Ponad cichych łąk kwietnych jasne okolice.

Skroś1 rzeźbione koronki, zazębień i wschodów
Wstępują w szarą oddal sen Bożego leństwa2...
A niekiedy gałęzie zza muru ogrodów
Mają słodki, kapłański ruch błogosławieństwa...

W złotych napisach każde wrót klasztornych miano
Wokół bramic zapartych za wiatrem się słania.
Słodkie imiona, wargą szeptane wietrzaną:
Przybytek bożych kwiatów... przybytek kochania...

Nad wszystko ciche okna, co są jak ołtarze
Ukwiecone geranii3 różowymi pręty4,
Co w pastelowych tonów łagodnym oparze
Malują sny kwiatowe na szybie zamkniętej.

Okna klasztorne! w letnie pogodne wieczory
Kuszące bielą zasłon, jak welony ślubne,
Które zdjąłbyś pod srebrne kadzielnic amfory,
Aby całować wargi wybrane, zalubne.

Lecz te blade kobiety, tam, w serca weselu,
Z ciałem umarłym światu w ciszę cel wygnane,
Kochają ciebie jeno, blady Zbawicielu,
Widząc niebo przez każdą twego ciała ranę.

O, święta ciszo starych murów wirydarza5,
Gdzie usłyszysz li6 szelest przesuniętej ławy,
Gdy biała rzesza kobiet w milczeniu rozważa,
Śledząc na krasnych cegłach piasku syp złotawy.

O, niema szczęśliwości czystych dziewic zboru7!
A że zda się ich dłonie są tak nieskalane,
Że tknąć się mogą jeno białego koloru —
Czynią puchy koronek, albo hafty lniane.

Jest czar nieprzewidziany, gdy im powiesz „siostro”,
I patrzysz w płeć ich bladą, tak przezroczej bieli,
Na której ówdzie złote się plamki rozpostrą,
jak na matowym płatku więdnącej kamelii.

Nie tknął żaden proch ziemi przeczystego łona,
Bowiem źródło żywota w nich bije — weselnych,
Jako przedniego wina amfora zamkniona,
Co pragnie się rozewrzeć dla warg nieśmiertelnych.

skroś (daw.) — przez, poprzez, na wskroś. [przypis edytorski] ↩
leństwo — poddaństwo, lenno, zależność wasala od seniora. [przypis edytorski] ↩
gerania — dziś: geranium. [przypis edytorski] ↩
pręty — dziś popr. forma N. lm: prętami. [przypis edytorski] ↩
wirydarz — dziedziniec klasztorny a. ogród wewnątrz murów budynku, otoczony krużgankami. [przypis edytorski] ↩
li (daw.) — tylko, jedyne. [przypis edytorski] ↩
zbór — tu: zgromadzenie zakonne. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Georges Rodenbach

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Klasztor flamandzki · Okładka na podstawie: fotologic@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Klasztor flamandzki · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rodenbach-klasztor-flamandzki/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Bronisława Ostrowska

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.