Pieśń II

Nie dbam, aby zimne skały
Po mym graniu tańcowały;
Niech mię wilcy nie słuchają,
Lasy za mną nie biegają2.

Hanno, tobie k woli3 spiewam,
Skąd jesli twą łaskę miewam,
Przeszedłem już Amfijona
I lutnistę Aryjona4.

Mnie sama twarz nie uwiedzie;
I choć druga na plac jedzie5
Z herby domów starożytnych,
Zacne plemię6 dziadów bitnych,

Ja chcę podobać sie w mowie
Nauczonej7 białejgłowie;
Ty mię pochwal, moja pani,
Nie dbam, choć kto inszy gani.

Cnocie zajźrzą jako żywo8,
Bujne drzewo wiatrom krzywo9;
Ale ty chciej pómóc sama,
Nie ugrozi zazdrość nama10.

A jesli me niskie progi
Będą godne twojej nogi,
Nogi pięknej — nie potrzeba11,
Dosięgę już głową nieba.

Samy12 cię ściany wołają
I z dobrą myślą czekają;
Lipa stojąc wpośrzód dworu,
Wygląda cię co raz13 z boru.

Każ bystre konie zakładać,
A sama sie gotuj wsiadać;
Teraz naweselsze czasy,
Zielenią sie pięknie lasy.

Łąki kwitną rozmaicie,
Zająca już nie znać w życie14,
Przy nadziei oracz ścisły15,
Że będzie miał z czym do Wisły.

Stada igrają przy wodzie,
A sam pasterz, siedząc w chłodzie,
Gra w piszczałkę proste pieśni,
A faunowie16 skaczą leśni.

Kwap sie, póki jasne zorze
Nie zapadną w bystre morze;
Po chwili ćmy17 czarne wstaną,
Co noc noszą nienaspaną18.

W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski] ↩
Nie dbam (...) biegają — tańczące skały to aluzja do działalności Amfiona, władcy Teb i muzyka, który potrafił swą grą poruszać kamienie, zaś wzmianka o biegających lasach stanowi nawiązanie do umiejętności Orfeusza (zob. też: Ks. 1, Pieśń XXI). [przypis redakcyjny] ↩
tobie k woli (starop.) — dla ciebie. [przypis redakcyjny] ↩
Aryjon — Arion: muzyk z Lesbos; dźwięk jego głosu zwabił delfiny, które uratowały mu życie. [przypis redakcyjny] ↩
druga na plac jedzie — inna się popisuje. [przypis redakcyjny] ↩
plemię (starop.) — potomek. [przypis redakcyjny] ↩
nauczony — uczony, wykształcony. [przypis redakcyjny] ↩
zajźrzą jako żywo (starop.) — zawsze (przez całe życie) zazdroszczą. [przypis redakcyjny] ↩
wiatrom krzywo — nie podoba się wiatrom (więc potrząsają nim). [przypis redakcyjny] ↩
nama (starop.; C. daw. liczby podwójnej) — mnie i tobie. [przypis redakcyjny] ↩
nie potrzeba — tu w znaczeniu: nic mi już więcej nie potrzeba do szczęścia. [przypis redakcyjny] ↩
samy (starop. M. lm rodz. niemęskoosobowego) — same. [przypis redakcyjny] ↩
co raz — co chwilę. [przypis redakcyjny] ↩
Zająca już nie znać w życie — oznacza to, że żyto wysoko już wyrosło. [przypis redakcyjny] ↩
ścisły (daw.) — skromny, oszczędny. [przypis redakcyjny] ↩
faunowie (daw. forma lm; dziś: fauny) — pół mężczyźni, pół kozły. W mit. rzym. bóstwa polne i leśne towarzyszące pasterzom. [przypis redakcyjny] ↩
ćma* (daw.) — ciemności. [przypis redakcyjny] ↩
noc (...) nienaspaną — mowa tu o nocy nie pozwalającej na przerwanie snu, może nawet o śmierci jako wiecznym śnie. [przypis redakcyjny] ↩