Źródło i licencja tłumaczenia
Rozdział trzydziesty piąty
jako Hieronim stróżem nocnym w Schildburgu został i jak się matce jego sen jej i wróżba cyganki sprawdziły.
Był pochowany przy samym kościele
Grodu całego nocny stróż,
Co się wysłużył dobrze już.
Bez należytej straży w nocnej porze,
Magistrat przeto radzić jął,
Skąd by nowego stróża wziął.
Którym się ono beneficjum1 śmiało,
Wszyscy musieli krzyknąć: pas!
Kiedy Hieronim puścił bas.
Bo go od dziecka ci znali jak śpiocha,
Przy którym, niż się zbudzi, wprzód
Z dymem pójść może cały gród.
Ozdobę miasta tego, Jobs-seniora,
Jak miał handelek dobrych win —
Od wszystkich gałkę2 dostał syn.
Aby Jobs junior, pro publico bono3,
Z posadą, którą objąć miał,
Po nieboszczyku wdowę brał.
Stróż dawny żonę zostawił i cielę,
Słusznym się wszystkim zdało być,
By też sieroty mogły żyć.
Już, by pocieszyć dobytek i wdowę,
Gród postanowił dodać ją,
Kto by posadę dostał tą.
I nie najbrzydszą była w całym mieście.
Hieronim (tak mu obrzydł świat! )
Zgodził się, mówiąc: «Pal tam kat!»
Gdy w godzin kilka po słońca zachodzie
Młody czy stary słyszeć mógł
Nocnego stróża głos i róg.
Brał dech Hieronim z głębi, jak należy,
I wołał hucząc niby grom
(Stróżować mógłby grodom dwom!):
Pilnujcie ognia, cni obywatele!
Już jedenastą bije dzwon,
Strzeżcie złodzieja, córek, żon!
Opiece boskiej, a miej je na pieczy!
Dzwon jedenastą wybił już!
Słuchaj, co woła stróż!... stróż!... stróż!...»
W nazwaniu godzin tylko była zmiana.
Najpierw uderzał z wieży dzwon,
A po nim: «Strzeżcie ognia, żon!»
Sprawował straż swą Hieronim w tym mieście,
Włócząc po ścianach długi cień,
A za to śpiąc znów cały dzień.
Żaden z złodziei nic ukraść nie zdołał,
Więc klął go jawnie cały cech
Łotrzyków miejskich: «Bogdajś zdechł! »
Spać nie mogący spokojnie ni chwili,
Niejeden przeto, zbawion snu,
Kilka kop diabłów też słał mu.
Do stróża miały cne obywatelki
I nagłych zlęknień było tam
Niemało wśród co młodszych dam.
Jęły w skrytości, aliści ów krzyczy
I budzi mężów, ojców, strach
Puszczając w cały cichy gmach.
Lecz się ciekawie wyśniwał sen matki
(Patrz rozdział drugi), gdy na świat
Miał znowu Jobsom przyjść ten chwat,
Kiedy o losy pytano ją chłopca —
Wszystko sprawdziło się tu tak,
Że jasny był najmniejszy znak.
(Patrz rozdział trzeci) na wiatr się rozwiała,
W najmniejszej mierze nawet się
Nie iszcząc przez rozdziały te.
Tak pani Schnepperle, jak inne damy,
Nazbyt się chwalą z onych ksiąg
Branych niekiedy do swych rąk.
Źródło i licencja
Domena publiczna · Karl Arnold Kortum
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Jobsjada · Okładka na podstawie: Tasteful Lighting, Orin Zebest@Flickr, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Jobsjada · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kortum-jobsjada/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Domena publiczna · Maria Konopnicka
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: translation
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.